Oprecht Onafhankelijk Nieuws & Opinies

‘Nieuw normaal’ zet de bijl in menselijk contact

Dit artikel is geïnspireerd op een artikel van dr. Rob Long. Rob Long is een expert op het gebied van veiligheid en menselijke interactie in het veld van veiligheid. Maar zijn observaties inzake menselijke interactie zijn zeker ook van toepassing buiten het veld van veiligheid.

Semiotiek – de relatie tussen gebaren, symbolen en taal en betekenis

In het artikel beschrijft dr. Long de relatie tussen gebaren, symbolen, taal en gedrag. De studie naar deze relaties wordt semiotiek genoemd. De Grote Van Dale geeft de volgende omschrijving: de wetenschap die zich bezighoudt met de waarde van een teken (bv een woord, handeling, gebaar, etc.) in een tekensysteem (o.a. in literatuur, film, architectuur, mode, gedrag) met tekensystemen en tekenstructuren en met de relaties tussen het teken en datgene waarnaar het verwijst.

Wat voorbeelden. Het stopbord in het verkeer. Wanneer je het nadert weet dat je dat je moet stoppen. Niet stoppen is een bijna tegennatuurlijke handeling. Voor de ander, die het bord van de achterkant herkent aan de vorm, roept het een verwachtingspatroon op dat jij inderdaad zult stoppen. De vorm van het bord symboliseert in ons collectief bewustzijn ‘stop!’ Wanneer in een filmachtervolging een stopbord wordt genegeerd, roept dat direct een emotionele respons op bij de kijker. Net zoals het hakenkruis of de recht vooruit uitgestrekte arm in ons gezamenlijk onderbewuste een symbool is voor fascisme en de onmenselijke misdrijven waar fascisme voor staat. Onbewust roept het afkeer op.

Maar ook haardracht of een type kleding kan iets symboliseren en daarmee communiceren; een shirt van een bepaalde voetbalclub, een zwart uniform, een kale kop met een tattoo erop, rasta haar. De voorbeelden zijn eindeloos maar ze roepen allemaal een bepaalde reactie in ons op. Basaal, aantrekking of afstoting.

Het gebaar, een vorm van lichamelijke communicatie

Gebaren maken is een van die dingen waar we nauwelijks over nadenken, het gaat vaak volkomen onbewust. Dat leren we al op zeer jonge leeftijd. We wijzen naar wat we willen, strekken onze armen voor een knuffel, duwen weg wat ons tegenstaat. En bij al die handeling hoort een gelaatsuitdrukking die daar naadloos mee samengaat.

Zulke handelingen vormen het begin van gebarentaal waar we later ook taal en woorden aan koppelen. Zo leren we als kind taal; een gebaar wordt gekoppeld aan tekst. Wanneer we in een vreemd land zijn en de taal niet spreken, gebruiken we gebaren als taal. Gebaren voor eten, drinken, ik, jij zijn universeel. Ook de gezichtsuitdrukking die hoort bij zes basisemoties verrassing, angst, afkeer, boosheid, vrolijkheid en droefheid, is overal ter wereld hetzelfde.

Gebaren, gezichtsuitdrukkingen en lichaamshouding zijn basaal gezien het gebruik van het lichaam om te communiceren. Wanneer een baby naar iets grijpt net buiten hun bereid, zegt het: ‘Ik wil dat snoepje, die fles, dat stuk speelgoed.’ Tegen de tijd dat we een jaar of drie zijn hebben gesproken woorden als duwen, wijzen, aan, uit, ja en nee betekenis. Vanaf een jaar of vijf worden zulke woorden ook vastgelegd in geschreven tekst en innerlijk verankerd. Het gebaar, de gezichtsuitdrukking, het gesproken en geschreven woord worden onlosmakelijk aan elkaar gekoppeld.

Ook wanneer we de taal steeds meer beheersen, blijven we gebaren gebruiken. Als we jeuk hebben, krabben we en zeggen: ‘Het jeukt’. Ze zijn zo ingeslepen in het brein dat gebaren onbewust worden gebruikt. Zeker in die situaties waar we denken dat we niet begrepen worden. We leren al die gebaren door ervaring of door het na-apen van gedrag van anderen.

Gebaren roepen een emotionele respons op

Gebaren begrijpen is fundamenteel om cultuur te begrijpen, taal te verwerven, te communiceren met het onbewuste, het begrijpen van emoties en het anticiperen op acties van anderen. Gebaren begrijpen en het koppelen aan betekenis en taal is geen eenvoudig proces. Neem bijvoorbeeld de handdruk. Het is de diep verankerde natuurlijke wijze van begroeten in onze Westerse cultuur. Een symbool van openheid, acceptatie en vriendschap. Maar dat geldt niet voor andere culturen. Japanners buigen bijvoorbeeld als begroeting. Fransen geven vaak niet alleen een hand maar kussen erbij.

We leren de bewegingen van de handen, mond en lichaam al op een heel vroege leeftijd. En deze bewegingen zorgen letterlijk voor de aanmaak van miljoenen spiegelcellen in onze hersenen. Wanneer we dat bepaalde gebaar uitvoeren, vuren de spiegelcellen zogenaamde spiegelneuronen af. Maar ook als we zien dat een ander dat bepaalde gebaar maakt, vuren de spiegelcellen die spiegelneuronen af. Op die manier spiegelt ons brein als het ware de boodschap die we opvangen van de ander door een gebaar of gezichtsuitdrukking. Wie kent het fenomeen niet als een ander geeuwt je zelf ook die neiging krijgt? Of iemand die zegt dat hij jeukt heeft, je het zelf ook ergens voelt kriebelen?

Het over en weer meevibreren van spiegelneuronen is de grondslag voor ons collectief onderbewustzijn. Het Uitdrukkingsloze Gezicht Experiment is een schitterend voorbeeld van het gebaar en gezichtsuitdrukking als onbewuste vorm van communicatie.

Het is juist door die gedeelde ervaring dat we als vuistregel gebaren en gezichtsuitdrukkingen in onze eigen cultuur begrijpen. We herkennen niet alleen de handeling bewust maar onbewust vuren in ons brein spiegelcellen spiegelneuronen af op dezelfde manier als dat bij de ander gebeurde toen hij het gebaar maakt. Het is de basis van empathie, het vormt onze maatschappij. Kijk naar deze (Engelstalige) TED-talk van Shelley Richardson over spiegelneuronen en wat ze doen; ze maken ons tot mens.

Gebaren communiceren met ons onderbewuste

Uit intensief onderzoek is gebleken dat we mensen instinctief mogen die onze lichaamshouding, gebaren en mimiek navolgen, die eruitzien en klinken als wijzelf. Op een onbewust niveau herkennen we onszelf in hen en dat stelt ons gerust. Het tegendeel is óók waar. We voelen ons niet aangetrokken tot mensen, beelden en symbolen die afkeer opwekken. Al heel vroeg leren we welke gebaren ons intuïtief aantrekken en welke afstoten. Zie onder andere het boek van Lefevre (2011) Rude Hand Gestures of the World. Enkele voorbeelden vind je hier. Het is tevens een schitterende illustratie hoezeer gebaren, lichaamstaal en mimiek ook cultuurgebonden zijn.

Een gebaar dat we al heel snel oppikken is de gebalde vuist; geweld, dreiging. Dat leren we vaak al op de basisschool. De gebalde vuist is het wereldwijde, niet cultuurgebonden (!) gebaar voor geweld, links politiek activisme, verzet. Zeer beroemd is de Black Panthergroet zoals die werd gebracht op de Olympische Spelen in Mexico in 1968. De tegenpool van de gebalde vuist is de open hand die onbewust de boodschap overbrengt van welkom zijn, acceptatie, hulp en vrede.

Wat drukt de kleding, lichaamshouding van de man in spijkerbroek en t-shrit uit? En van de stormtroopers van het Evil Empire?

Omdat dergelijk patronen al gevormd worden op zeer jonge leeftijd zijn ze onlosmakelijk verbonden met hun betekenis. Het gebruik van gebaren en gelaatsuitdrukking versterkt onze communicatie op zowel bewust als onbewust niveau. Volgens sommige onderzoeken wel met 60 procent! Een prachtige opsomming van gebaren, vindt u hier.

Het onderbewuste pikt de ware boodschap op

Wanneer wat men zegt niet overeenkomt met de overige communicatie (gebaar, lichaamshouding, gezichtsuitdrukking) geeft dat een breuk tussen wat we bewust waarnemen en ons wat ons onbewuste waarneemt. Het brein negeert de gesproken taal geheel of de gesproken boodschap roept onbewust een gevoel van onbehagen op. Soms begrijpen we precies het tegenovergestelde begrijpen van wat de ander wil overbrengen met zijn woorden, namelijk de onbewuste boodschap overgebracht via het gebaar, lichaamshouding en gelaatsuitdrukking. Dit is onder andere onderzocht door Hostetter, Alibali en Niederthal en beschreven in Embodied Thought: Linking Concepts, Emotion and Gesture.

Hoe gedreven, kundig of gepassioneerd iemand ook is, maakt niet uit wanneer deze persoon geen begrip en kennis heeft van de relatie tussen gebaar, taal en symbolen. Hij zal er waarschijnlijk niet in slagen strategische wijze met ons onderbewuste te communiceren.

Een fraai voorbeeld van hoe de Amerikaanse president Franklin Roosevelt zeer succesvol van dit principe gebruik maakte, was toen de Leen- en Pachtwet werd besproken in het Amerikaanse Congres. Groot-Brittannië vroeg steun aan Amerika in hun oorlogsinspanning tegen Hitler in de vorm van oorlogsbodems. Het Congres was tegen de Leen- en Pachtwet want Amerika voerde een politiek van isolationisme; we bemoeien ons niet met de buitenwereld. Roosevelt verdedigde het voorstel in het Congres: ‘Wanneer je buurman zijn huis in brand staat, dan weiger je hem toch niet het gebruik van jouw tuinslang of laat je hem ervoor betalen? Ik hoef geen 15 dollar. Ik wil hem alleen terug wanneer de brand is geblust’. Het overdrachtelijke beeld van het brandende huis van je buurman die je je tuinslang zou weigeren, riep een sterke emotionele respons van afschuw op; dat doe je niet! Het voorstel werd aangenomen.

Filmindustrie, spiegelneuronen, rinkelende kassa

Makers van animatiefilm zijn ware experts in het leggen van een relatie tussen hun geanimeerde karakters en het filmpubliek. Dat is voor hen essentieel. Ze proberen het publiek aan te spreken op een onbewust niveau. Hun doel is de spiegelcellen in het brein van de kijkers spiegelneuronen af te laten vuren. Leeft het publiek daadwerkelijk mee en rinkelt de kassa. Dat gebeurt pas wanneer de gebaren, mimiek en lichaamstaal zo zijn vormgegeven dat ze inderdaad die respons, vurende spiegelcellen, oproepen.

Om dat precies goed te krijgen is een glibberig probleem. De nuances van de menselijke emoties liggen niet alleen vast in bijvoorbeeld een glimlach op zich. Een glimlach op zich kan veel dingen betekenen geplaatst in een bepaalde context. De glimlach van een schurk betekent iets anders dan die van de held bijvoorbeeld. De betekenis van de glimlach staat in een bepaalde context, wordt beïnvloed door de cultuur en de intentie.

De producenten van animatiefilms hebben nog een hele weg te gaan om hun karakters zo vorm en gestalte te geven dat ze de realiteit benaderen. Dat komt onder andere omdat de relaties tussen gebaar, mimiek, context, intentie, lichaamstaal en intuïtief begrijpen nog maar nauwelijks diepgaand zijn onderzocht.

Hoe complex de ongeschreven regels in sociale interacties zijn wordt keurig geïllustreerd door dit zowel grappige als behoorlijk ironisch filmpje over het gebruik van urinoirs in het herentoilet. Heren zullen het herkennen, dames uit de aard der zaak niet. Sorry, dames.

Wat betekent dit alles

Begrijpen, weten, aanvoelen van anderen is diep verankerd in ons sociaal bewustzijn. In onze contacten met anderen wisselen we gebaren, mimiek, lichaamshouding zo snel uit dat ze alleen op een onbewust niveau opgepikt en geïnterpreteerd kunnen worden.

Je kunt het meevibreren van spiegelneuronen tussen twee mensen, een groep en zelfs een samenleving voorstellen als een gedeeld circuit. Wanneer er in het onderbewuste een breuk ontstaat in dit gedeelde circuit tussen de bewuste en onderbewuste boodschap heeft dat een direct gevolg; we pikken de onderbewuste boodschap op.

Zoals al duizenden keren wetenschappelijk is bewezen, stuurt het onderbewust onze emotionele reactie vanuit de onbewust opgevangen betekenis van het gebaar, mimiek en lichaamstaal van de ander. Wie hier meer over wil weten hoe dit precies werkt, klik hier.

DE ONBEWUSTE COMMUNICATIE VAN HET ‘NIEUWE NORMAAL’

De door het Haagse regime oplegde gedragspatronen als deel van de coronadoctrine verstoren in ernstige mate het intermenselijk contact. Deze gedragspatronen verscheuren de natuurlijke relatie die er is tussen bepaalde gebaren, mimiek en gedragspatronen en de intentie en betekenis die wij er onbewust aanhangen. Ze verscheuren letterlijk het weefsel van onze samenleving.

Mondluiers

Gezichtsherkenning en uitdrukking is zeer fundamenteel voor menselijke interactie. De behoefte is zo sterk dat we in wolken of rotsformaties zelfs gezichten ‘herkennen’. Wat er niet is vult ons brein ‘gewoon’ aan. Onze hersenen herkennen in ongeveer een honderdste van een seconde een gezicht en hangen er een label aan; prettig/niet prettig. Dat ontdekken en herkennen van gezichten, en de intentie die het uitdrukt, is evolutionair ingebrand. Dat gaf ons namelijk een voordeel om te overleven. Prettig om vroegtijdig te zien dat de ander kwaad in de zin heeft. Lastig om daar pas te komen als de speer al op je af suist.

Voor de juiste interpretatie van de ander zijn intenties is het belangrijk dat we zowel de ogen als mond kunnen zien. Het verschil tussen angst of verrassing is lastig alleen aan de ogen af te lezen. Hetzelfde geldt voor afkeer en droefheid. Maar ook de intensiteit van de emotie wordt lastig te bepalen zo blijkt uit onderzoek van Mark Schurgin en zijn collega’s; het hele gezicht speelt een rol. Ook zij komen tot de conclusie dat het hele gezicht betrokken is bij de onbewust communicatie van de emotionele staat. Mondluiers verhinderen het herkennen van de emoties van de ander in hoge mate.

Mensen klinken niet zoals ze horen te klinken

Daarnaast klinken nappies (mondluierdragers) anders dan gewoonlijk. Dat heeft een vervreemdend effect. Onze basale reactie is mensen die hetzelfde klinken als wijzelf, intuïtief te vertrouwen. Dat gemompel achter zo’n mondluier schept  intuïtief afstand, wantrouwen; ik versta je slecht, je klinkt vreemd, anders, niet als gewone mensen.

En dan hebben we het nog niet gehad over doven en slechthorenden die (deels) liplezen om te begrijpen wat er wordt gezegd. Wie kent het niet; je praat harder en articuleert beter wanneer je met een dove of slechthorende te maken hebt. ‘Zorgnappies’, een hele stap vooruit voor al die zorg behoevende ouderen die wat aan hun oren mankeren.

Tenslotte nog dit alhoewel het natuurlijk een open deur is. Anderhalf jaar gelden belden benzinestations zo ongeveer de hermandad wanneer je met motorhelm en zonnebril op naar binnen ging om te betalen. Want, bedekt gezicht = niet herkenbaar = kwade intenties. We hadden nota bene een wet die verbood om je gezicht te bedekken in de publieke ruimte. Nu is de norm; hij die het gezicht niet bedekt is niet te vertrouwen…

Boris Johnson, het Britse warhoofd in charge, betoogde heftig dat hij volkomen in zijn recht stond wanneer hij verwachtte dat islamitische vrouwen hun gezicht volledig lieten zien wanneer hij met hen sprak. ‘Het is alsof je met een bankrover moet praten. Sterker nog, ik vind het absoluut belachelijk dat mensen rondlopen alsof ze een brievenbus zijn (niqab). Ik ga ervoor zorgen dat er wetgeving komt zodat je mensen hun gezicht kunt zien’. Dat was vóór hij het coronafascisme in het VK per decreet afkondigde. Het kan verkeren.

De elleboog als vorm van groet

  • Ellebogenwerk: succes boeken door op slinkse en achterbakse wijze misbruik te maken van anderen.
  • Het achter de ellebogen hebben: achterbaks handelen zonder de eigen zelfzuchtige bedoelingen te laten zien.
  • Zijn ellebogen gebruiken: zich ten koste van anderen opwerken.

Zo, lust u nog peultjes? De open hand, symbool voor openheid, welkom, acceptatie en vriendschap moet in de prullenbak. De ellebogengroet moet dienen als vervanging van de uitgestoken open hand?!?! Waarom niet een respectvolle buiging zoals de Japanners doen? Of het namaste-gebaar van de boeddhisten? Nee, de-achter-de-ellebogengroet. En hoewel de buiging of het namaste in het gewone sociale verkeer geen deel is van onze cultuur, is het in mijn ogen een honderdmaal beter alternatief dan dat afschuwelijke ellebogenwerk. Maar ja, het zal dicht bij de natuur van politici liggen om die ellebogen alsmaar te willen gebruiken; de ellebogengroet, beter dan welke groet ook die openheid, respect, vrede en welkom uitdrukt…

In welke mate de handdruk is verankerd in onze cultuur en wat het symboliseert, wordt het best geïllustreerd door twee gevallen die enorme aandacht kregen in de msm. De weigering van een orthodoxe iman om koningin Beatrix de hand te schudden en de Gele Hesjes die, zéér terecht, weigerden Führer Rutte de hand te schudden. Hun grieven hadden immers rechtstreeks betrekking op het gebrek aan openheid en betrouwbaarheid van deze charlatan.

Geen hand geven maakt dat mensen zich ongemakkelijk voelen. Een uitgestoken hand die niet wordt aangenomen zet de toon voor de relatie, het gesprek dat je aangaat. Met de ellebogen willen groeten versterkt die toonzetting. Stapel daar nog bovenop een mondluiers en alle onbewuste, instinctieve signalen staan op rood.

‘Gelieve’ afstand te houden

Nou, het was niet alleen afstand houden maar ook x aantal personen per sociale context. Letterlijk van hoeveel mensen je thuis mocht ontvangen en wie wel of niet tot hoeveel mensen een begrafenis mochten bijwonen. Op last van het regime moesten sociale contacten gereduceerd worden. En dat terwijl de mens per definitie een sociaal wezen is. Niet voor niets zien we mensen die zich bewust afzonderen als zonderling. We hebben het niet voor niets over vereenzamen van ouderen als een probleem. Nou, dat is een stuk beter geworden sinds de decreten vanuit het fascistische Den Haag.

Letterlijk honderden studies tonen de negatieve effecten van het gebrek aan sociale contanten aan. Social distancing en beperking van sociale contacten is per definitie asociaal. De effecten van (gedwongen) quarantaine, een extreme vorm van het isoleren van mensen zijn desastreus. Maar ook het niet mogen bezoeken van familie of vrienden, je trouwerij moeten uitstellen of trouwen in ‘beperkte’ kring, geen afscheid mogen nemen van je geliefden wanneer zij gestorven zijn, het heeft allemaal invloed op ons psychisch welbevingen. Stress, angst, depressie, verminderde motivatie en lagere productie, boosheid, slechte gewoonten die versterkt worden (drinken, roken, snoepen, weinig bewegen), snellere afbraak van geestelijke vermogens met name bij ouderen. Het zijn welbekende en goed gedocumenteerde effecten van contactarmoede. Maar ook het afstand houden op straat, op het werk, bij het ontmoeten van mensen heeft psychologische effecten. Het afstand-houden-voor-onze-bestwil is een fabeltje, een hoax binnen een hoax.

Fysieke afstand schept emotionele afstandelijkheid

Wat een ‘gewone’ of ‘acceptabele’ afstand is tussen twee personen is heel verschillend. Het hangt af van de persoon, geslacht, cultuur, sociale context, de plaats, de relatie die er wel of juist nog niet is. Heel belangrijk is de persoonlijke voorkeur. Zeer sociale mensen laten een ander makkelijker in hun persoonlijke ruimte bijvoorbeeld.  Die persoonlijke ruimte kan variëren van 30-45 cm tot 1,20 meter. Deze ruimte is meestal gereserveerd voor vrienden en familie. Verder weg en de ander valt in een andere categorie; niet langer vriend, familie. ‘Vrienden’ die meer afstand houden, vallen niet langer in de categorie van vrienden. De vuistregel is simpel; de fysieke afstand is rechtstreeks evenredig met de emotionele band.

Begin vorig jaar, en nog steeds, maakten politici en nappies zich dik over hoe erg het coronavirus wel niet was/is. Op hetzelfde moment verzopen mensen als ratten op de Middellandse Zee in hun poging het Europese vasteland te bereiken vanuit Noord-Afrika. Dat interesseerde de nappies in spe niks dat die mensen verzopen. Hun levens telden per definitie niet mee: ‘Ik ken ze niet, heb er niks mee en verdrinken is niet besmettelijk’. Het is ten ene male makkelijker om in een bunker in Texas een raket af te vuren vanuit een drone en een auto met vermeende terroristen te zien ontploffen dan iemand een mes tussen de ribben te steken. Het laatste is een stuk persoonlijker, dichterbij. Fysieke afstand vergroot emotionele afstandelijkheid.

Kortom, afgedwongen afstand, het verbod op sociaal contact schept niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk en emotioneel afstand.

Conclusies

De gedragspatronen die de verwarde Haagse fascisten de maatschappij opleggen, is een afspiegeling van hoever ze afstaan van de realiteit, hoe ver ze van de normaliteit zijn afgedwaald. De Haagse facsisten ontkennen daarmee onze diepste menselijke natuur die de evolutie erin heeft geslepen. Alles moet tegendraads. Alles wat normaal is, is coronapolitiek correct bij wet abnormaal verklaard en omgekeerd.

Dus wanneer u zich ongemakkelijk voelt bij dat letterlijk abnormale gedrag is dat uitermate normaal. De boodschap die nappies verzenden is ambigue, dubbelzinnig, voor meerdere uitleg vatbaar, valt buiten wat intuïtief te vertrouwen is. Kortom, u bent normaal.

Mijn verkenning is verre van compleet; je kunt er je levenswerk van maken. En, hoewel de bronnen die ik raadpleegde in nuance en accent verschilden, is de hoofdlijn wel consistent. Alle op straffe van boete en strafblad opgelegde gedragspatronen verstoren, vervormen, sterker nog, vernietigen het weefsel onze door de evolutie ingebrande normale menselijke interactie.  Dergelijk afgedwongen gedrag verstoort ten diepste wat ons mensen tot mensen maakt. Het ontmenselijkt letterlijk de mensen die onze maatschappij vormen. Over misdrijven tegen de menselijkheid gesproken…

Ik wens u vrijheid een de waakzaamheid er zorgvuldig mee om te gaan.

Karel Nuks

Deel dit artikel!

Subscribe
Abonneren op
guest
Mag uw echte naam zijn of een pseudoniem
Niet verplicht
14 Reacties
oudste
nieuwste meest gestemd
Inline Feedbacks
Zie alle comments
CommonSenseTV
nl Dutch
X
14
0
Wat is uw reactie hierop?x
()
x