Oprecht Onafhankelijk Nieuws & Opinies

Mijn broer werd afgemaakt tijdens farm attack in Zuid-Afrika

Verspreid de vrijheid!

Hulle wat kom om te moor, te steel en lewens te verwoes sal één dag voor die Hoogste Regterstoel verskyn en YAHVAH ons elohim sal geen genade bewys nie, hulle sal brand vir ewig in die hel.

Hallo allemaal,

Ik ga kort iets vertellen over mijn broertje.

Mijn broer Kyle Stoltz is doodgeschoten op zijn erf in Zuid-Afrika door zwarte indringers, twee maanden na zijn 21ste verjaardag.

Die dag trof ik het dode lichaam van mijn broer aan. Zijn ogen waren open.

Ik kon in zijn ogen kijken en de angst en stress stonden daar nog in af te lezen.

Maar ik probeerde mijzelf ervan te overtuigen dat Kyle één van de gelukkigen was.

Want veel andere slachtoffers van farm attacks worden urenlang gemarteld alvorens te sterven.

Ik dacht gelukkig hebben mijn ouders nog de mogelijkheid gehad om mijn broer’s gezicht te zien voordat zijn doodskist voorgoed zou worden gesloten.

Want vele geliefden worden levend in brand gestoken, baby’s worden in kokendheet water verdronken.

Die dag zag ik mijn vader die naar zijn vrouw keek die haar dode zoon vasthield, hij huilde niet.

Want er was geen hoop meer.

Ze hadden alles verloren.

Er was niets dat hij tegen zijn vrouw kon zeggen en er was niets dat hij voor zijn zoon kon doen.

En ik, als ik s’avonds naar bed ga, dan wens ik dat ik mijn ogen de volgende ochtend niet meer open zal doen.

Maar s’morgens open ik helaas toch mijn ogen en dan vraag ik mij af: Waarom?!

Mijn dochtertje komt de kamer binnen gehuppeld, lachend en vol vreugde.

Maar ik kan dat niet meer begrijpen!

Mijn oma belde mij vandaag op om te zeggen dat ze zich zorgen maakt om mijn moeder.

Mijn moeder wil niet meer leven.

Ik ging meteen op weg naar het huis van mijn ouders, gewoon om met hen te praten.

Om ze te overtuigen nog één dag adem te halen.

Ik wist niks te zeggen tegen mijn jankende vader. Wat zeg je tegen je vader als hij zijn zoon voor altijd kwijt is …

Maar ik ben zijn schouder om op uit te huilen.

Op de terugweg ging ik langs de begraafplaats om het graf van mijn broer te bezoeken.

Terwijl ik daar een tijdje stond, realiseerde ik mij opeens waarom ik nog leef.

Als ik kijk in de lachende ogen van mijn kind dan zie ik hoop.

Zij is mijn hoop.

En ik ben haar hoop en die van mijn vader en moeder.

Ik heb hoop nodig.

En mensen zoals jullie zijn mijn hoop.

Jullie die de hoop zijn van jullie kinderen.

Jij bent de hoop van je moeder, je vader, je broer en zus.

Jij bent hún hoop.

Jullie die dit lezen zijn de hoop van Zuid-Afrika.

Jullie bepalen de toekomst van dit land.

En tot slot wil ik zeggen …

Niet langer zal ik nog een slaaf zijn van de angst!


Verspreid de vrijheid!

Deel dit artikel!

Subscribe
Abonneren op
guest
Mag uw echte naam zijn of een pseudoniem
Niet verplicht
1 Reactie
oudste
nieuwste meest gestemd
Inline Feedbacks
Zie alle comments
CommonSenseTV
nl Dutch
X
1
0
Wat is uw reactie hierop?x
()
x