NederlandsEnglishFrançaisDeutschItalianoEspañol

Hoe verzorgingstehuizen ongestraft gijzelen en straffen en autoriteiten wegkijken – Deel 2

Een feuilleton in drie delen

 

DEEL 2 – RECHTEN VAN BEWONERS? ACH, MIJ ’N ZORG… Zie hier deel 1

In deel l beschreef ik hoe mijn vader zonder pardon en zonder enige onderbouwing in quarantaine geplaatst werd. Mogen zorginstellingen dat zomaar en zo ja hoe werkt dat dan? Voordat ik in de pen klom, heb ik dat uitgezocht.

Er zijn wetten die zaken rond quarantaine regelen. Ene is de Grondwet en de andere is de Wpg, de Wet Publieke Gezondheid. De Wpg beschrijft procedures hoe om te gaan met bedreigingen van besmettelijke ziekten. In januari joeg Rutte een wetswijziging door de Tweede Kamer. Hierdoor kwam covid-19 in rijtje A te staan naast besmettelijke aandoeningen zoals pokken (minimaal 60% kans op sterven), lassakoorts (15-20%), ebola (40-90%). Hoort covid-19 daar thuis? Ik heb mijn twijfels. Deskundigen zijn het unaniem eens over het zeer dodelijk karakter van lassakoorts, pokken en ebola. Over covid-19 echter is de controverse groot.

We kijken eerst naar de Grondwet. In hoofdstuk 1, artikel 15, staat dat niemand zijn vrijheid mag worden ontnomen behalve wanneer de wet dat toestaat. Daarmee bedoelt de Grondwet dat dat alleen mag in die gevallen die in een wet beschreven staan. Bijvoorbeeld de strafwetgeving; heb je een misdrijf gepleegd kun je daarvoor de bak in gaan. Of de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg. Die maakt mogelijk dat iemand die psychisch gestoord is en een gevaar voor zichzelf of zijn omgeving is, verplicht wordt opgenomen. Hoe dan ook, de rechter is altijd degene die beslist of de vrijheid daadwerkelijk wordt ontnomen.

Dat geldt ook voor de Wet Publieke Gezondheid. Het is aan de rechter om te bepalen of iemand inderdaad een besmettingsgevaar betekent voor anderen en in quarantaine moet. Maar voor het zover is, schrijft de wet een hele procedure voor. Om te beginnen moet er een redelijk vermoeden zijn dat de persoon besmet is. Bijvoorbeeld omdat de betrokkene symptomen heeft of nauw contact had met een besmette persoon. De arts, of het hoofd van een (zorg)instelling, stelt dit vast en moet dit melden aan de GGD. De GGD moet dat doorgeven aan de Veiligheidsregio en zij melden het aan de RIVM.

In paragraaf 3 van de Wpg staat hoe het verder gaat. Is dat gedaan kan de burgemeester of de voorzitter van de Veiligheidsregio iemand laten opnemen in het ziekenhuis. Maar alleen wanneer de besmette persoon dat niet vrijwillig wil. Dan moeten ze een besluit nemen en dat opschrijven in een beschikking. Daarin staat ook hoe zal worden getest, waar de persoon wordt opgenomen, duur van de opname, etc., etc.. De van besmetting verdachte persoon krijgt dan een raadsman (advocaat) toegewezen en de GGD moet toezien op de medische kant.

Maar iemand in quarantaine zetten is zeer ingrijpend; je berooft die persoon van zijn vrijheid. En dat kan alleen wanneer een rechter de rechtmatigheid toetst zo zegt de Wpg in paragraaf 4. Dat gaat via de Officier van Justitie. Vindt de officier dat er geen sprake is van een redelijke verdenking van besmetting, volgt geen quarantaine. Vindt de officier het wel redelijk moet vervolgens een rechter het eindoordeel uitspreken. Per slot van rekening zegt de Grondwet dat niemand zijn vrijheid mag worden ontnomen behalve bij wet bepaald. De Wet Publieke Gezondheid schept die mogelijkheid maar alleen wanneer de rechter het eindoordeel daarover velt.

Maar bij mijn vader was er geen redelijke grond om te vermoeden dat hij besmet was. Hij had geen symptomen, wij ook niet en we hadden geen contact gehad met zulke personen. Bovendien stelde de instelling de vraag niet eens. Maar men trekt wel de conclusie ‘zonder enige twijfel besmet’. En dat terwijl hun eigen volk dagelijks in en uit loopt en onbeschermde contacten heeft all over the place?!?! Worden die magisch beschermd tegen besmetting? Hoeveel boter wil je op je hoofd hebben? Dan blijkt dat de zorginstelling geen melding deed bij de GGD/Veiligheidsregio. En ook niet bij de Officier van Justitie die aan een quarantaine zijn goedkeuring moet hechten. Hoe weten we dit? Omdat we telefonisch én schriftelijk navraag deden. Kortom, de ene burger (de instelling) zet de andere burger (mijn vader) zonder grondige onderbouwing, hupla achter slot en grendel zonder enige vorm van proces. De directie heeft bewust alles nagelaten wat de Wpg voorschrijft. En dat terwijl een zorginstelling bij wet de plicht heeft om de rechten van cliënten te bewaken. Dat staat in de Wet kwaliteit, klachten en geschillen zorg. Artikel 2 zegt dat de zorg tegemoet moet komen aan de reële behoefte van de cliënt (art. 2, lid 2a). En verder dat de rechten van de cliënt zorgvuldig in acht moeten worden genomen en de cliënt met respect moet worden behandeld (art. 2, lid 2c). Zou opsluiten getuigen van respect voor mijn vader en zijn rechten? Wij vinden van niet.

We spraken met een hoogleraar in de Rechtswetenschappen aan een van onze universiteiten en tevens plaatsvervangend rechter. Hij onderschreef onze zienswijze. Kortom, we gingen niet over een nacht ijs en wat we dachten klopte; de directie solt met oude mensen alsof hun welzijn, mening en rechten er niet toe doen. Knap hoor, tegen weerloze oudjes. Je mot maar durven.

Dus schreef ik namens mijn vader en de familie een keurig onderbouwde brief naar de ‘zorg’instelling. Ik sommeerde hen om hem onmiddellijk zijn vrijheid, voor zover daar al enige sprake van was, terug te geven. We ontvingen geen enkele formele reactie. Twee brieven, een klacht, uitnodiging tot gesprek, diverse telefoontjes en apps werden niet beantwoord, vragen via de dagrapportage over medische kwesties bleven onbeantwoord. O, nee, toch niet. Er kwam wel een reactie. Ze hadden met ons, de kinderen, niets te maken. De formele contactpersoon, mijn moeder van 82 en overstuur van alle toestanden, moest de hete kolen maar uit het vuur halen. Maar zelfs dat klopte niet. Apps van mijn moeder aan teamleider D. werden niet beantwoord. En inderdaad, we zien hetzelfde patroon als in Deel I van dit feuilleton. Wanneer je inhoudelijk geen poot hebt om op te staan, verstop je je als directie maar achter nietszeggende formaliteiten en de rokken van een vrouw van 82 die samen met haar man slachtoffer is van jouw eigen manipulaties.

Na 11 dagen testte de directie mijn vader. Dat kon veel vroeger maar blijkbaar moest het goed ingepeperd worden dat hij stout was geweest. Testuitslag negatief uiteraard. Alle heisa om niks zoals wij al lang wisten. En mijn vader, toch al niet gezond, zakte fysiek en mentaal nog verder in het moeras.

Nu is het zonder tussenkomst van de rechter iemand tegen zijn wil opsluiten, zoals in quarantaine of isolatie zetten, een misdrijf. Wetboek van Strafrecht, artikel 282 – Hij die iemand wederrechtelijk van de vrijheid berooft of beroofd houdt, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste acht jaren of geldboete van de vijfde categorie. Daar lijkt me geen woord Spaans bij. De directie heeft strafrechtelijk gezien voldaan aan alle voorwaarden om te kunnen spreken van wederrechtelijke vrijheidsontneming. Dus is de volgende stap aangifte doen tegen de directie.

Hoe dat liep, leest u in Deel III – Over PL-etjes en hete brij

 

Deel 1

Hoe verzorgingstehuizen ongestraft gijzelen en straffen en autoriteiten wegkijken – Deel 1

 

5 1 vote
Artikelbeoordeling
Subscribe
Abonneren op
2 Reacties
meest gestemd
nieuwste oudste
Inline Feedbacks
View all comments
Knalkopje1

Het lijkt erop dat de enige misdrijven op dit terrein: samenscholing met 3 of meer personen en het negeren van de 1,5 m afstand worden vervolgd en dan wordt letterlijk alles uit de kast gehaald. Ik heb me zelf al enkele keren aan dit soort misdrijven schuldig gemaakt door het liefkozen van mensen van wie ik houd en door in de buitenlucht de 1,5 meter aan de laars te lappen. Juridisch gezien, inderdaad misdrijven, omdat zo ver ik weet je geen strafblad krijgt voor een overtreding. In de fascistische wet die op stapel staat, worden de boetes verder verhoogd en… Lees verder »

Last edited 3 maanden geleden by Knalkopje1
Knalkopje1

Het is weer eens zover: in Arnhem gaat een 92 jarige man een dag in hongerstaking, omdat hij zijn kinderen niet mag zien. Het verpleeghuis in Arnhem is een van de vele die de maatregelen zo hardvochtig mogelijk toepassen.
https://www.gelderlander.nl/arnhem/92-jarige-arnhemmer-in-hongerstaking-zijn-eis-meer-bezoek-op-vaderdag~ae2d2f60/

Doe normaal…en  DRAAG HET UIT!

THIERRY BAUDET'S NIEUWE BOEK

POLITIEK VAN HET GEZOND VERSTAND

Van: Thierry Baudet

24,95 bij Succesboeken

Laatste nieuws

EURODYNAMYCA

Van: Jean Wanningen

19.95 bij succesboeken.nl

Gerelateerde berichten

DE BILDERBERGS CONFERENTIES

Van: G.Aalders

22,50 bij Succesboeken
2
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x