Oprecht Onafhankelijk Nieuws & Opinies

Een awkward situatie gisteren

Een awkward situatie gisteren

Gisteren mocht ik alvast even voelen wat heel veel mensen zo´n 90 jaar geleden ook steeds meer begonnen te voelen.

Zoals sommige lezers wel zullen weten vertoef ik regelmatig in het mooie Spanje. Een land met lieve maar heerlijk heetgebakerde mensen . Zodra de mensen iets niet zinde, gingen ze met tienduizenden de straat op.

Daar is weinig meer van over, alhoewel ik spreek vanuit wat ik hier meemaak. Elders in Spanje zal het anders kunnen zijn en er zijn wel degelijk miljoenen mensen wakker in dit 47 miljoen inwoners tellende prachtland. Dat is te zien online en aan de opstanden door het hele land. De media zwijgen daarover.

Nu woon ik in een middelgroot dorp met zo´n 25.000 inwoners. Maar ondanks dat de mondkapjesplicht op straat is opgeheven, je gelooft het niet, meer dan 90% blijft gewoon met zo´n ding oplopen. Ik overdrijf niet en het is vreselijk om te zien. Je kunt er met je gedachten niet bij dat mensen dat zo massaal gehoorzamen. Er is totaal geen “alegría” meer. Het ergste vind ik de gemuilkorfde kinderen.

 

 

Goed, ik heb hier een aantal goede vrienden uit België die gelukkig niet zijn geconverteerd in corona zombies.

Nu vroeg één fijne Vlaamse vriend aan mij of ik wellicht tijd had om bekenden van hem te helpen met het openen van een bankrekening.

Zij hebben hier een appartement gekocht en om maandelijks de vaste lasten te betalen, hebben ze een Spaanse bankrekening nodig volgens hun advocaat.

Geen enkel probleem, zeg ik. Ik doe dat graag en het gebeurt heel regelmatig dat ik mensen help met van alles en nog wat vanwege de taalbarrière. Kleine simpele dingen kunnen voor mensen een enorm probleem zijn wanneer je in een land bent waarvan je de taal niet spreekt. Dan weten ze mij altijd wel te vinden en ik doe het met alle plezier.

Dat was zaterdag afgesproken. De mensen gingen zondag rijden vanuit België en gisterenochtend kwamen ze hier aan.

Maar die zondagavond begon bij mij pas het lichtje te branden: Die gaan mij in die bankkantoren niet binnenlaten!

Sommige winkels, de helft van de barretjes en zelfs één apotheek die doen niet moeilijk, al is het verplicht. Ik wandel overal naar binnen. Maar bankkantoren…

Nu zet ik tegen geen enkele prijs een mondkapje op. Ik heb niet eens gedaan om alleen maar te proberen.

Nee, ook niet als er iets gebeurt met geliefden en ik zou daarvoor alleen met een vliegtuig terug kunnen, dan gaat dat niet gebeuren.

Ik zou alles doen wat binnen mijn mogelijkheden ligt om er op een andere manier te komen maar dat gaat gewoon niet. Een prik in m´n lijf of een test kan ik nooit meer terugdraaien. Achteraf zal die geliefde die mij ook lief heeft mij er dankbaar voor zijn.

Noem mij hoe je wilt, ik doe het niet.  Geen mondkapjes, geen tests en geen injecties. Schiet me dan maar neer.

Je moet je leven daarop aanpassen, maar dat gaat prima. Wat op straat niet kan doen we online via zoveel mogelijk kleine bedrijfjes.

De consequenties die wil ik wel dragen want áls je toegeeft en het Goede heeft eenmaal het Kwade verslagen,  dan krijg je je baan of bepaalde privileges weer terug, maar je zit wel met dat gif in je lijf.

Terug naar de bank…

Ik had dit van tevoren even duidelijk moeten melden aan mijn beste Vlaamse vriend zodat hij hen verwittigd over mijn houding, want ik had geen idee wat voor mensen ik tegen zou komen. Als ze dan van tevoren weten hoe ik er in sta dan is dat opgehelderd. Heb ik niet gedaan en ik heb ook maar niet via de WhatsApp, toen ze al onderweg waren, aan die mensen zelf mijn standpunt uitgelegd want misschien is het wel helemaal niet nodig.

Maar hopen dat het mensen zijn zoals ik of dat ze in ieder geval wel een open mind hebben. dacht ik.

Maar toen ik maandagochtend aan kwam lopen en het koppel van afstand zag, wist ik dat het precies was waar ik het meeste voor vreesde.

De twee Vlaamse mensen waren de liefste, meest onschuldige en goede mensen die je maar kunt bedenken maar… met 2 paar bange ogen die boven de stevige mondkappen uitstaken. Fuck.

Je loopt liever tegen wat minder beleefde en lieve mensen aan. Als ze me dan ergens op aanspreken dan kun je snel toedeledoki zeggen en even goede vrienden. Maar deze mensen laat je niet staan. Maar uitleggen heeft ook geen enkele zin.

Ik wist dat ik op het punt stond om in een zeer meest awkward situatie terecht te komen.

Allee, op hoop van zegen.

Toen ik naar ze toe liep, stak ik joviaal mijn hand uit. De man gaf mij heel aarzelend een hand en de vrouw had het bijna niet meer. Een heel slap handje met de opmerking: “Het is voor mij nog even wennen, met dat corona enzo.”

Ik zeg: “Nou, laten we daar dan maar weer snel aan gaan wennen.”, of iets in die trend.

Op het plein  staan  3 banken en in de buurt nog een stuk of 3.

We probeerden bank nummer één waar ik ook ooit een rekening had. Dit omdat zij de enige waren die niet voor iedere handeling commissie rekenden.

Op de plakkaten op de ramen van de banken daar stond geen woord Spaans tussen. “Mondkapjes verplicht!”, stond er in het Spaans.

Onthoud! Gebruik van mondkapje is verplicht! “Gebruik hem voor jezelf, de mensen om je heen, voor iedereen.”

 

Het was een vrij klein kantoor. We liepen naar binnen. Ik was totaal niet bewust van het feit dat er maar 4 klanten tegelijk binnen in de bank aanwezig mochten zijn. Er stonden er al 3 en ik liep met hen naar binnen. Nog drie. Toen zat ik binnen met het echtpaar die zich, net als ik, vrij ongemakkelijk voelden. Alleen om verschillende redenen.

Netjes wachten en wat rondkijken. Maar je voelt je helemaal niet lekker, kan ik u vertellen.

Je merkt direct dat klanten je aankijken en hulpeloos met hun ogen seinen naar de bankmedewerkers dat er daar iemand zomaar zonder mondkapje stond! Nu helpt het niet dat je met 1 meter 83 en blond haar in Spanje nogal opvalt. De Spanjaarden zijn gemiddeld een stuk minder lang. In Nederland en België ben ik niet lang maar hier wel.  Nu zijn ze dat hier wel gewend omdat het toeristisch is maar in zo´n klein banklokaal…

Ik zag ook een poetsvrouw die na iedere klant de balie schoonmaakte met die spray waarvan de handpalmen van de kassière inmiddels duidelijk in en in wit waren. Het vel eraf of  zwaar geïrriteerde handpalmen? Ik weet het  niet maar het zag er niet fris uit. Zij moet (of wil) duidelijk na iedere klant haar handen “desinfecteren”. Want corona springt van briefgeld naar briefgeld.

Toen waren wij aan de beurt. De kassière keek hulpeloos naar achteren waar “de grote mannen” van de bank achter hun bureau zaten.

“U mag hier niet binnen zonder mondkapje!”. Ik zei dat ik die niet had. De felheid waarmee ze het herhaalde was gewoonweg eng. Als een bezetene. Van achter begon men ook te roepen dat ik een mondkap op moest.

Ik vroeg met een wat luidere stem of er nou daadwerkelijk niemand in dit gebouw aanwezig was die ook maar enigszins twijfelde en inziet dat dit alles behalve normaal en gezond is.

“Befehl ist Befehl!” (Normas son normas) en “Ga maar eens in de ziekenhuizen kijken!”, riep één van de mannen achteraan.

Zucht.

Ondertussen wist het Belgische stel niet wat hen overkwam. “Wilt ge een masker van mij hebben? Ik heb er één bij, ze.”, vroeg de man. Ik antwoordde negatief en liep naar buiten. Wat een situatie. Zij hobbelden maar achter mij aan.

Je kunt heel weinig zeggen op dat moment omdat ik weet dat deze mensen doodsbang zijn voor “het killervirus”. Ik zei dat het mijn principes zijn en sorry. Meer kun je niet zeggen. Zinloos. Ze zullen me best wel eens een kl**tzak kunnen vinden dat ik niet even dat ding opzet.

Mijn vriendin is hetzelfde. Ook zij laat zich niet testen en zal zich al helemaal niet laten injecteren. Maar ze doet graag boodschapjes en winkelen (vrouwen) en dan zet ze zo´n ding toch op maar dan zonder dat ze hem over haar neus trekt. Dat is haar keuze.

Nu hou ik er niet van om haar om hulp te vragen, want ik dop mijn eigen boontjes wel met mijn mondkapjes-aversie maar mijn vriendin zou mij voor m´n kop slaan als ik haar niet had gebeld om te helpen.

Het duurde 10 minuutjes voordat ze er was maar voor mijn gevoel, met deze 2 fantastische maar zwijgzame mensen, duurde het een uur. Eenmaal aangekomen legde ik haar snel de situatie uit.

Zij kon dan met hen naar binnen alleen een vertaler was er niet. Maar m´n vriendin is slim genoeg.

Ik liep direct naar een kiosk aan de overkant. De eigenaren daarvan, vrouw en dochter waarschijnlijk, doen vanaf het begin af aan al niet mee aan deze onzin. Geen mondkapjes, geen kuchschermen. Gewoon normaal doen. Ik wilde ze bijna omhelzen want van binnen kookte ik. Daar maar even een drankje gedaan.

De bank: Het ging goed en het ging niet goed. Mijn vriendin kon zich prima redden maar het is onwerkelijk wat de banken allemaal aan gegevens van je vragen voordat ze een simpele bankrekening voor je openen.

Vroeger liep je een bank binnen en als je dan zei dat je een bankrekening wilde openen dan kwamen ze bijna met koffie en gebak aan. Tegenwoordig kan het hier alleen op afspraak en het lijkt echt alsof ze je wegwimpelen. Uiteindelijk vonden we een bank met een sympathieke meid die wel wilde helpen. De hond (ik) moest buiten wachten.

Ze moesten weten hoeveel geld je maandelijks ging storten. Ze moesten weten wat de bron van het geld als je eventueel een storting maakt. Je moet een Spaanse legitimatie (N.I.E.) hebben, met je Europese ID-kaart of paspoort kun je het vergeten. En waar het helemaal op vast liep is dat deze mensen (nog) niet ingeschreven staan in Spanje. De bank kon niet verder helpen en de vriendelijke vrouw zei zelf al dat alle banken zo werken.

Dat is bizar. Een rekeningetje, zonder een krediet maar alleen maar om wat geld op te storten voor de maandelijkse afschrijvingen wordt niet meer zomaar gegeven.

Zoveel mensen uit landen zoals Nederland, België en andere landen kopen hier appartementjes en huizen. Een goed iets voor het land, lijkt mij. Die komen hier ook wat centjes brengen. Ik vraag me af hoe ze dat dan tegenwoordig allemaal doen?

De missie was dus niet geslaagd. Geen bankrekeningnummer.

We dronken nog wat samen en het echtpaar was uiterst dankbaar en vriendelijk. We namen afscheid, zonder handjes schudden dan maar, en gezegd dat als er hulp nodig is met het vertalen van iets dat ze maar hoefden te bellen. Maar van binnen wist ik niet meer hoe ik het had. Normaal doen is asociaal geworden. Wat een gewaarwording.

Vandaag kreeg ik een bericht van het echtpaar. Een advocaat die veel voor hun regelt, vanuit België, heeft een oplossing gevonden voor de bankrekening. Hoe dat weet ik niet maar het schijnt gelukt te zijn. Een pak van m´n hart want die mensen staan in een vreemd land. Al kwamen ze hier al vaak op vakantie, dit is even iets anders dan op de camping of het hotel.

Vriendjes maken

Laatst, in één of ander stuk of artikel hier, vertelde ik nog dat ik zou schrijven hoe ik mij hier een beetje red en ook probeer offline actief te blijven en mensen om me heen probeer te verzamelen.

Via de social media ben ik mensen gaan zoeken naar mensen uit het dorp die ook doorzien wat hier speelt en we hebben een Telegram-kanaal aangemaakt met vier man. Via dat kanaal begonnen we met elkaar af te spreken om een terrasje te pakken. Inmiddels zijn dat zo´n 20 man.

Het is een verademing. We zijn allemaal “burgerlijk ongehoorzaam”. We hebben ook de afspraak staan dat we elkaar op zullen vangen mochten er boetes komen en dat we die aan zullen vechten en afwachten wat daar het resultaat van wordt. Maar het gekke is dat niemand ook nog maar één boete heeft gehad tot nu toe. En ze hebben mij tig keer kunnen pakken. De politie lijkt hier heel relaxed te zijn.

Als je samenkomt dan voel je je sterker worden. Je voelt je niet meer alleen in jouw gedachten en je gaat ook andere mensen aanspreken. En echt waar, je pikt ze er zo tussenuit. Je ziet de mensen die kritisch zijn. Ook al hebben sommigen wel een mondkap op, aan de manier hoe ze zoveel mogelijk dat ding af willen doen merk je dat ze er ook klaar mee zijn maar dat ze puur vanwege de consequenties zo´n ding op zetten.

Wat ik mij vroeger nooit had kunnen bedenken dat ik dat ooit zou doen is nu ineens normaal geworden voor mij. En misschien is het een tip waar andere lezers en schrijvers ook wat mee kunnen.

Spreek elkaar aan. Pak mensen bij de hand wanneer je ziet dat “het er ook één” is. Het werkt. Soms vergis je je wel eens en dat zijn dan lachwekkende situaties, maar die schaamte ben ik allang voorbij. Zodra je iemand “vangt” die is zoals jij, dan ben je direct vrienden. Je hebt elkaar gevonden. Omdat je allemaal heel erg bewust bent wat er op het spel staat zijn echte meningsverschillen bijna onmogelijk. Simpelweg omdat ze er niet toe doen als de Schwab-toekomst werkelijk onze toekomst wordt. Je hebt dus hetzelfde doel.

En zo´n groep breidt zich uit. En het dorp ernaast. Etcetera. En ideeën komen op.

We kunnen alleen maar iets ondernemen wanneer we samen komen. Omdat, in ieder geval waar ik zit, slechts zo´n 10% wakker is, zit je vaak automatisch tussen de mensen die helemaal meegaan in het verhaal. Maar het betekent wel dat van iedere tien mensen er één is die zit te wachten totdat jij hem of haar de hand schudt en vriendjes maakt.

Boodschap van dit verhaal?

Ik stond voor lul in de bank door normaal te doen en ik maak veel nieuwe contacten en vriendschappen. Online en offline. En dat tweede is goed voor jezelf en goed voor ons gezamenlijke doel.

Spreek elkaar even kort aan. Een half woord is genoeg. Schud elkaar de hand. We zitten er allemaal op te wachten. Jij daar die alleen zit tussen de schapen, er wachten hordes mensen op jou. En jij op hen. Voor je het weet heb je een hele groep bij elkaar en je voelt je weer een echt mens. De afgelopen decennia zijn we zo uit elkaar getrokken dat een vreemde aanspreken, ook voor corona al, bijna een misdaad leek. Dat terwijl het de menselijke natuur is om samen te komen.

Die 10% of 15% wakkeren is volgens mij sterk aan het stijgen maar we moeten het lot een handje helpen en bijeen komen.

Offtopic:

Beetje bij beetje zult u de website wat zien veranderen. Iemand heeft mij de ogen moeten openen dat de manier hoe ik deze website opzette, en wilde verbeteren, niet de juiste manier was en dit direct uit had moeten besteden. Wat dingetjes verdwijnen of worden vervangen. Alles zal wat logischer in elkaar steken en werkt, nu al, veel sneller. 

 

Deel dit artikel!

Subscribe
Abonneren op
guest
Mag uw echte naam zijn of een pseudoniem
Niet verplicht
28 Reacties
oudste
nieuwste meest gestemd
Inline Feedbacks
Zie alle comments
CommonSenseTV
nl Dutch
X
28
0
Wat is uw reactie hierop?x
()
x