NederlandsEnglishFrançaisDeutschEspañol

Democratie na een Pluchen Revolutie

(Dit artikel is ook afgedrukt in de laatste editie van De Andere Krant Leef. Door de coronamaatregelen waren veel afhaalpunten gedwongen dicht.)

Waar zouden we staan indien Nederland wel een democratie zou zijn? Waren er dan ook zoveel burgers die uit onvrede SP, PVV, FvD stemmen, of al tijden helemaal niet meer naar de stembus komen?

Waarom roeren gele hesjes, boeren, leraren, zorgmedewerkers, bouwvakkers en activisten zich regelmatig? Maar, hoor ik u denken: ‘We zíjn toch een democratie?’ Als ons dat door de pers, gevoed door (partij)elites maar vaak genoeg wordt ingepeperd, verslijten velen dat als waarheid. Churchill zei ooit iets als: ‘Democratie is het minst slechte staatsbestel.’ Hij kende geen beter alternatief. Maar dat is er wél. Een echt democratisch, deskundig en volledig transparant staatsbestel dat zónder grondwettelijke belemmeringen kan worden ingevoerd.

Laten we eerst eens wat bestaande ‘democratische’ bolwerken doornemen:

Is ons staatshoofd democratisch door burgers aangesteld?

Hebben burgers ooit over de grondwet mogen stemmen?

De senaat – indirect ‘gekozen’- wordt partijpolitiek benoemd.

Gemeenteraden en Provinciale Staten komen veelal ‘Haags’ tot stand. Bijna niemand kent de programma’s en/of de kandidaten.

Kabinetten ontstaan in achterkamertjes, dankzij kiezersbedriegende coalitiebesprekingen. Minderheidsstandpunten worden daarbij regelmatig verheven tot kabinetsbeleid door elkaar als deelnemende partijen iets te gunnen. Zo zullen in de huidige situatie kopstukken van respectievelijk het CDA, D66 en de CU voortdurend VVD-beleid uitvoeren om de eigen kiezers gerust te stellen dat zij beloofde minderheidsstandpunten binnen hebben kunnen halen. Een wurgende fractiediscipline staat er vervolgens garant voor dat dissidenten worden gemuilkorfd.

Dan nog een poging: de Tweede Kamer komt toch wél democratisch tot stand? Helaas, het enige democratische daaraan is eens in de vier jaar een rondje rood kleuren. Daarna krijgen 150 carrièrepolitici een mandaat voor maximaal 4 jaar om te draaien, paaien en kiezers naaien en verraaien. Door het net genoemde uitruilen van allerhande minderheidsstandpunten ontstaat een verkiezingsverminking, waarmee minimaal 76 Kamerleden geacht worden kritiekloos in te stemmen middels de door de partijelites opgelegde fractiediscipline. Waar een fractie voor de verkiezingen unaniem?? vóór was, kan tijdens de coalitiebesprekingen volledig kantelen naar een alweer unaniem?? tegen! Na 4 jaar een herhaling van zetten: uitsluitend weer veel beloven vanwege machtsbeluste motieven (aantal zetels) om vervolgens een andere koers varen.

Een Constitutioneel Hof missen we; art. 120 van de grondwet verbiedt rechters wetten te toetsen aan de grondwet. Verder zijn we zonder volksraadpleging de EU in gerommeld en kregen we zonder inspraak de euro in onze portemonnee.

Wat is er dan nog wel democratisch als zelfs enkele grondwettelijke rechten als vrijheid van meningsuiting, privacy en demonstratie zwaar onder druk staan? Ook het bezwaarrecht m.b.t. de pensioendeal is eenzijdig opgeheven. Dit accepteren we klakkeloos zonder kennis van een alternatief, maar……dat is er dus wél: Het Alternatief Staatsbestel (AS). AS is níet de zoveelste partij, maar een nieuw politiek staatsbestel. Het kan door alle nieuwe maar ook door de bestaande partijen worden omarmd!

AS herbergt essentiële uitgangspunten, waaronder optimale democratie, erkende deskundigheid en volledige transparantie. AS is links noch rechts en heeft ingebouwde bindende referenda. Alle partijen die het AS-systeem willen toepassen, hoeven geen enkel partijprogrammapunt op te geven. Alle standpunten kunnen naast AS de inzet blijven voor de verkiezingen. Na invoering van dit systeem is het afgelopen met partijpolitieke benoemingen, uitsluitingen, vallende kabinetten, wurgende fractiediscipline, draaien, kiezersbedrog, achterkamertjes, afsplitsingen en zetelroof. Dit kan állemaal binnen de grondwettelijke regels en beperkingen!

Het systeem beknopt in enkele zinnen:

1Kamerleden worden weer volksvertegenwoordigers, partijen dienend i.p.v. leidend. Kandidaat Kamerleden conformeren zich aan een partijprogramma, maar krijgen de vrijheid op enkele punten af te wijken. Hierdoor ontstaat voor elke kandidaat een uniek ‘privéprogramma’. Burgers hebben dan echt iets te kiezen. De ‘privéprogramma’s’ van alle kandidaten worden door 2 à 3 elkaar beconcurrerende stemwijzerbureaus verwerkt, waardoor elke kiezer thuis achter de pc niet bij een partij, maar bij een kandidaat uitkomt. Als die de kiesdrempel haalt, is hij/zij in de Kamer gebonden aan alle beloftes die in het ‘privéprogramma’ staan. Coalities worden daardoor onmogelijk én onnodig. Nieuwe Kamerleden krijgen gezamenlijk een onafhankelijke cursus staatsrecht en politiek functioneren van enkele weken.

2-Het Kabinet wordt gevormd door Neerlands beste, partijonafhankelijke vakinhoudelijke toppers. Uit een selectie van zelf aangemelde of aangezochte kandidaten kiezen de Kamerleden steeds de beste, voor acht jaar. Elke kanjer is de (top)ambtenaren qua kennis, kunde en ervaring de baas. Hij/zij krijgt voor drie dagen per week een aantal specialisten als staatssecretaris die elkaar scherphouden en aanvullen. Twee dagen blijven de staatssecretarissen bij hun oorspronkelijke werkgever functioneren. Binnen vijf jaar wordt jaarlijks een staatssecretaris vervangen (of krijgt een 2etermijn). In een cyclus van acht jaar worden jaarlijks een of twee nieuwe ministers aangesteld of herbenoemd. De bewindslieden lopen na benoeming minimaal een maand mee met de voorganger voor een soepele overdracht.

Kabinetsleden kunnen niet om partijpolitieke redenen vallen, wel als ze de wens van de Kamer negeren. Dan wordt slechts die betreffende minister en/of staatssecretaris vervangen, waardoor de rest gewoon door kan. Dit zorgt voor langetermijnvisie, continuïteit en consistent beleid. Bewindslieden hebben geen verkiezingsverplichtingen, demissionaire periodes zijn taboe.
Voorbeeld: het Ministerie van Onderwijs wordt geleid door een allround onderwijstopper met bestuurlijke ervaring en zes staatssecretarissen. Een basisonderwijstopper, een voortgezet onderwijskanjer, eentje als vertegenwoordiger van universitair- en een vierde voor speciaal en/of volwassenenonderwijs. Cultuur en wetenschap worden elk ook vertegenwoordigd door een staatssecretaris. Deze constructie kan bij elk departement worden toegepast.

3-De Senaat zou terug moeten naar waarvoor die ooit was bedoeld. I.p.v. oud-politici belonen voor partijloyaliteit, behangen met diverse commissariaten en vaak fungerend als lobbyisten, zouden diverse wet-deskundigen van verschillende disciplines alleen wetten moeten beoordelen op juistheid, uitvoerbaarheid en of ze niet in strijd zijn met bestaande wetten. Tevens zijn zij in staat eventuele crimineelvriendelijke mazen te voorkomen. Als de senaat gaat bestaan uit minimaal tien wet-specialisten uit verschillende disciplines, die ook nog eens gerechtigd zijn andere geleerden te consulteren, kan de Raad van State (ook al ondemocratisch partijpolitiek benoemd) worden opgeheven. Dan is binnen de Senaat het Constitutionele Hof ingebouwd en kan art. 120 van de grondwet worden opgeheven. De senatoren nieuwe stijl kunnen grotendeels hun oude beroep aanhouden. De beloning van bewindslieden en senatoren zou marktconform kunnen (moeten?) zijn, wellicht aangevuld met een baangarantie.

4-Tweede Kamer wordt voor vier jaar gekozen, is heilig en de spil van onze democratie. Ze kan niet ontbonden worden. Verkiezingen worden elke vier jaar op een vaste dag gehouden. Elk Kamerlid kan per item tot een coalitie horen of juist bij de oppositie, conform de kiezersbeloftes. Bij het daaropvolgend item wellicht andersom. Steeds in overeenstemming met het eigen ‘privéprogramma’. Er is dus geen sprake van fractiediscipline, maar van programmadiscipline. Standpunten worden niet meer uitgeruild met belangen betreffende andere beleidsterreinen. Alleen binnen het onderwerp zou iets bewogen kunnen worden om toch nog enig resultaat te behalen. (Voorbeeld: 6% btw op gezonde voeding zo laten, naar 9% of afschaffen, zou deels een resultaat op kunnen leveren, indien de voorstanders van 6% en die van 0% uitkomen op 3% en zo een meerderheid creëren). Nu kan de SGP hypothetisch gezien winkelsluiting of zelfs een volledige zondagsrust eisen indien ze getalsmatig nodig zijn voor een coalitie waarbij een veelvoud aan andere minderheidsstandpunten samen met wat meerderheidsstandpunten tot beleid wordt gesmeed.

Ministers kunnen bij nieuwe beleidsvoorstellen de 150 privéprogramma’s napluizen, om na te gaan of ze op een meerderheid kunnen rekenen. Maar ook Tweede Kamerleden die een wetsvoorstel willen inbrengen, kunnen vooraf beoordelen door alle 150 programma’s door te pluizen, of er een meerderheid verwacht kan worden. Dan krijgt de betreffende bewindspersoon de opdracht de wens van een meerderheid uit te werken en voor te leggen. Komt een bewindspersoon zelf met iets geheel nieuws dat niet in de programma’s voorkomt (voorbeeld: afschaffing van dividendbelasting voor buitenlandse beleggers), gaan alle Kamerleden die dit dus niet in hun ‘privéprogramma’ hebben staan via een soort DigiD-systeem te rade bij de eigen achterban. Alle voors en tegens, geaccordeerd door alle fracties, worden de kiezers via DigiD-lijntjes aangeboden. Dit in de vorm van een minireferendum, waardoor de burgers bepalen wat hun vertegenwoordiger in de Kamer móet stemmen. (Wellicht zou iedere burger gratis verbonden moeten kunnen worden met zijn/haar politieke vertegenwoordiger, waarbij alle leden samen van de Kamerleden per politieke partij maatgevend zijn voor de hoogte van de staatssubsidie. Optimale democratie moet voor de burger gratis zijn. Maar dit bepalen de Kamerleden!)

5Het AS-systeem. Alles is volledig transparant; kiezers worden regelmatig betrokken bij de besluitvorming en de burgers bepalen. Is meer dan 1/3 voor de monarchie, blijft het zo. Zou 2/3 ervan af willen, dan kan dit. Dit geldt ook voor een Nexit, of terugkeer naar de gulden, een ander volkslied, een andere nationale vlag, of uitbreiding van 150 naar 300 Kamerleden.

Als we afscheid nemen van partijpolitieke benoemingen, worden ook B&W op kennis en kunde benoemd zoals hierboven ‘landelijk’ is beschreven. Rechters en topfunctionarissen van (semi)overheidsinstanties kunnen in dit systeem niet meer rekenen op partijsteun als dank voor loyaal gedrag.
Of provinciebesturen kunnen worden opgeheven en opgaan in een Ministerie der 12 Verenigde Provinciën, met één minister en twaalf staatssecretarissen, beslissen de burgers.

Nooit meer partij-elites die wel weten wat goed is voor het volk. Nooit meer een situatie waarin welgestelden, die niet stemmen, beter worden vertegenwoordigd dan burgers met lagere inkomens die massaal wel rondjes rood kleuren. Mensen zijn echt niet dom, maar hebben vaak geen zin, geen tijd of geen mogelijkheden zich alle dossiers eigen te maken. Daarvoor kiezen ze een vertegenwoordiger naar eigen wens. Voor allerhande details die uit de context van het ‘privéprogramma’ te distilleren zijn, hoeft de burger niet lastiggevallen te worden. Via een DigiD-achtig systeem kan elke burger kijken hoe het ‘eigen’ Kamerlid dagelijks heeft gestemd. Draaien kan niet; alles is transparant. Lobbyisten die alleen maar de premier hoefden te bestoken (dividendbelastingvrijstelling buitenlandse aandeelhouders) zullen niet of nauwelijks nog invloed hebben. Immers 76 Kamerleden bereid krijgen tegen de wens van de eigen achterban te gaan draaien, zal moeilijk zijn.

Systemen kunnen structureel worden aangepast, verbeterd. Mensen kunnen na verloop van tijd van ‘bovenaf’ worden beïnvloed om te draaien en vervallen daardoor tot onbetrouwbare afvalliggen. Het huidige systeem is geschikt (uitnodigend?) voor dat laatste. Niets en niemand is perfect. Ook dit alternatief staatsbestel niet. Maar alles overwegend en de nieuwe mogelijkheden afzettend tegen alle antidemocratische bolwerken en hun uitwassen van het huidige particratische systeem, zijn enkele oneffenheden en hobbels wellicht te verhelpen of te accepteren. Stel Kamerleden deze gewetensvraag: ‘Ben je een volksvertegenwoordiger of carrièrepoliticus voor eigen- en/of partijbelang?’

Pieter Omtzigt zou uitermate geschikt zijn voor het AS-systeem. Ooit als ‘afvallige’ op een onverkiesbare plek toch met voorkeursstemmen gekozen, om daarna weer als een getemde tijger ondergedompeld te worden in een monddood makende fractiediscipline. Ari Slob als oud leraar leek een verademing op Onderwijs. Alleen niet hij, als ervaringsdeskundige, is bepalend, maar de eigen partijtop, bewerkt en gemasseerd tijdens de coalitie(inlever)gesprekken, samen met de topambtenaren. Het gerucht, bevestigd in de wandelgangen, gaat al decennia dat topambtenaren mede bepalend zijn, soms zelfs volledig bepalend, dankzij het ontbreken van vakinhoudelijke kennis en kunde van bewindslieden. Echter een vakinhoudelijke topper binnen het huidige systeem is geen garantie voor vakinhoudelijk goed beleid, zeker niet op lange termijn! Het AS biedt ook daarom ultieme mogelijkheden.

Burgers hebben recht op maximale inspraak, de best mogelijke bestuurders en volledige transparantie. Bindende referenda zijn ingebouwd, kunnen het volk níet worden afgenomen. Dit alles wordt door het AS-systeem gegarandeerd. Een kiesdrempel van 5% invoeren is een noodsprong naar een nog beperktere democratie. Dan wordt het nieuwe partijen bijna onmogelijk gemaakt hun stem te laten horen, laat staan van invloed te kunnen zijn. Ideaal zou kunnen zijn dat er 150 eenlingen de Kamer zouden vullen. Partijen zijn niet te verbieden; zouden wel een dienende functie kunnen vervullen. Gemeenschappelijke standpunten (zoniet, dan was de kandidaat wel lid van een andere partij), logistieke mogelijkheden en neutrale ondersteuning kunnen essentiële meerwaarden hebben voor kandidaten. Een kiesdrempel willen is een wens uit angst. Angst dat de politieke elite en regentenpartijen aan invloed moeten inleveren.

Op dit moment is ‘WilNu’ (WilNu.nu) een nieuwkomer die het AS als meest prominente speerpunt in haar programma voor de Tweede Kamerverkiezingen van 17 maart 2021 heeft opgenomen. ‘De Vrije Kieslijst’ is bezig diverse partijen, waaronder een aantal lokale partijen, te verbinden, met AS als bindende factor, terwijl alle deelnemende partijen volledig trouw blijven aan al hun respectievelijke standpunten.

Meer info en mogelijkheid tot vragen: alternatiefstaatsbestel.nl met 10 doelstellingen en iets onder punt 10 een verwijzing naar een Ruw Raamwerk: De Pluchen Revolutie.
Het kan beter, het moet beter. Het kán (hoe lang nog?) zonder wapengekletter. Maar dan is anders willen denken een vereiste!

 

Interessant? Like en deel dit geluid! Reageer en hou het netjes en respectvol.

Subscribe
Abonneren op
guest
Mag uw echte naam zijn of een pseudoniem
Niet verplicht
0 Reacties
Inline Feedbacks
Zie alle comments

We hebben uw hulp hard nodig

Laatste nieuws

NederlandsEnglishFrançaisDeutschEspañol
0
Laat jouw mening horen maar houdt het netjes!x
()
x