NederlandsEnglishFrançaisDeutschEspañol

Deel VI: Onze falende democratie – OVER DEMOCRATIE EN DESKUNDIGHEID

OVER DEMOCRATIE EN DESKUNDIGHEID

Waarom onze democratie faalt – Slot (6)

‘Die kiezers bepalen niet de verkiezingsuitslag, maar de mensen die de stemmen tellen’ – Josef Stalin

Het magische rode hokje
In deel 1 t/m 5 werd onderzocht in welke mate we leven in een constitutionele democratische rechtsstaat. Mijn conclusie is al volgt. De huidige democratie is een staat waarin een politieke kaste hun vorm van democratie oplegt aan het volk.

Vaak onttrekken ze zichzelf aan de wetten die ze maakten en oplegden
aan burgers (Grapperhaus bijvoorbeeld). De kiezer maakt een hokje rood en geeft zo carte blanche aan een willekeurig politicus. Tijdens het stemmen is immers onbekend bij wie de macht uiteindelijk terecht zal komen.

De gekozen politicus brengt namens de kiezer zijn stem weer uit om zo wetten, regels, belastingen, inperkingen van burgerrechten, oorlogen, het functioneren van banken en andere dienstenmonopolies op te leggen aan de kiezer. De politiek claimt dat ze vanuit dat magische rode hokje mogen afleiden dat de kiezer met zijn stem automatisch óók instemt met alles wat zij wensen op te leggen.

Hou je je niet aan de opgelegde regels, dwingt de politieke kaste dat met machtsmiddelen af; boetes, dwangsommen, afluisterpraktijken, volgen van surfgedrag en mailverkeer, BOA’s, politie, vervolging, vrijheidsberoving, de ME, het leger.

Want, zo redeneren ze, je hebt een hokje rood gemaakt dus ben je het eens met alles in wat wij goed achten. Ook al maakte je geen magisch hokje rood, zul je je moeten voegen naar wat, volgens politici, de wil van de meerderheid van het volk is. Zelfs bij een verkiezingsopkomst van minder dan 50 procent.

De realiteit is dat je met het uitbrengen van je stem simpelweg gokt of iets wat je belangrijk vindt ook wordt gerealiseerd. Vandaar ook dat steeds minder mensen het nut van stemmen nog inzien.

Probleem 1 – Politieke partijen leveren alle kandidaten voor elke politieke functie. Het aantal beschikbare
kandidaten geschikt voor de complexe inhoudelijke en bestuurlijke taak is daardoor buitengewoon mager
Er zijn ongeveer 32.000 leden vanuit politieke partijen beschikbaar voor ongeveer 12.000 politieke functies; weinig kans dat voor elke politieke functie een daadwerkelijk geschikte kandidaat beschikbaar is. Zo landen politici op functies waar ze inhoudelijk niets van weten en/of geen idee hebben hoe de organisatie te leiden.

Mijn suggestie – Inhoudelijk deskundige bestuurders op alle bestuursposten.
We hebben bewezen succesvolle managers nodig, vakkundig op hun gebied en niet afkomstig uit politieke kringen. Hoe we daaraan komen, wordt verderop uitgelegd. Inhoudelijk deskundigen besturen op basis van de inhoud en niet op basis van politieke sentimenten, politieke correctheid, de waan van de dag, incidenten of geclaimde, niet onderbouwde prioriteiten. Politici vinden we alleen terug in de volksvertegenwoordiging (2e Kamer). Zo krijgt ook de dualiteit tussen bestuur en volksvertegenwoordiging tenminste weer inhoud.

Probleem 2 – Haagse mechanismen reduceren de invloed van de kiezer tot nul
Omdat na de verkiezingen partijbonzen (fractieleiders, partijleiders en zelfs ministers) de uitslag ‘interpreteren’ is het nooit zeker hoe een coalitie eruit komt te zien ongeacht de stemverhouding tussen partijen. Het handjeklap tijdens de coalitievorming maakt dat ook verliezende partijen terug kunnen komen in een kabinet en verkiezingsbeloften zonder instemming van de kiezer worden afgeruild.

Bovendien, de kiezer weet nooit welk regeerakkoord deze koehandel gaat opleveren. Ook worden bepaalde partijen al luidkeels voor de verkiezingen uitgesloten van deelname aan de coalitie. De kiezer heeft de facto dus geen keuze of invloed; hij kiest blind en hoopt dat goed komt.

Mijn suggestie – Vorming van een coalitie inclusief regeerakkoord op hoofdlijnen vóór de verkiezingen.
Elke partij dient minstens in één, mogelijk twee coalities te zijn vertegenwoordigd. Een partij kan in elke potentiële coalitie zijn eigen ei (deels) kwijt en blijft zo (misschien) herkenbaar voor de kiezer. De kiezer stemt op een coalitie met een regeerakkoord op hoofdlijnen. De winnende coalitie laat het regeerakkoord uitvoeren door vakinhoudelijk deskundige bestuurders. De coalitie krijgt zetels naar gelang het percentage stemmen dat ze kregen. De overige zetels vallen percentage gewijs toe aan partijen die niet in de coalitie zitten.

Door een coalitie te kiezen weet de kiezer in grote lijnen wat hij kan verwachten. Nu niet.

Probleem 3 – Kadaverdiscipline in de Tweede Kamer is dodelijk voor onze democratie
99,999% van de coalitiestemmen in de Tweede Kamer (bron: Datagraver.nl) loopt strikt via de opgelegde partijlijn. Conclusie: Kamerleden zijn stemvee.

Ze schenden zo hun ambtseed en de Grondwet maar dat doet er blijkbaar niet toe. Dus krijgt de regering altijd een meerderheid voor elk voorstel dat zij opperen. Bovendien, omdat de coalitie altijd haar zin krijgt, kunnen oppositiepartijen eigenlijk wel wegblijven.

Zo komen grote groepen kiezers in de kou te staan. Van wat zij belangrijk vinden wordt zelden iets daadwerkelijk serieus overwogen, laat staan gerealiseerd. In een land waar volgens politici iedereen meetelt, is dat ronduit abject.

Mijn suggestie – Het kiezen van een coalitie met regeerakkoord.
De kans dat een gekunstelde coalitie (Kok I en II met VVD/PvdA/D66, Rutte II met VVD/PvdA) een voor de kiezer aanvaardbaar regeerakkoord kan presenteren is gering. De kiezer op grond daarvan zo’n coalitie afwijzen. Ook rare, onbegrijpelijke coalities die puur tot stand zijn gekomen om maar een meerderheid te kunnen vormen, kunnen kiezers links laten liggen.

Prikt de kiezer er niet doorheen, weet de kiezer in elk geval wel wat hij kiest. Nu niet.

Het kan zijn dat de gekozen coalitie geen meerderheid heeft in de Kamer. Staatsrechtelijk is dat geen probleem. Het dwingt de coalitie steun te zoeken bij andere partijen, de oppositie, om een meerderheid voor elk wets- en beleidsvoorstel te krijgen. Zo komt het publiek en politiek debat los dat nu structureel door de kadaverdiscipline wordt gecastreerd. Op deze manier krijgen ook de burgers die niet kozen voor de uiteindelijke coalitie daadwerkelijke een stem. Dat lijkt me democratie in optima forma.

Probleem 4 – De absolute almacht van de uitvoerende macht op de wetgevende en rechterlijke macht
Samen met de regering (uitvoerende macht) vormt de Tweede Kamer deels de wetgevende macht. De regering jaagt, wegens die kadaverdiscipline in de Tweede Kamer (99,999% stemmen via de partijlijn), elk
wetsvoorstel moeiteloos door de Kamer. Die worden vervolgens bijna nooit afgeschoten door de Eerste Kamer die ze moet goedkeuren.

Tussen 2016 t/m 2019 behandelde de Eerste Kamer zo’n 880 wetsvoorstellen. Slechts 5 haalden de eindstreep niet. Dat is 0,56%. (Bron: eerstekamer.nl)
Ook de rechterlijke macht wordt volledig gedomineerd door de regering. Niet alleen via de wetten die ze maken waar de rechter zich aan moet houden maar ook omdat letterlijk elke rechter wordt benoemd door
de regering via strikt politieke lijnen. Hoezo onafhankelijke rechter?

Concreet, hooguit tien partijbonzen (fractieleiders, partijleiders, eventueel ministers) zetten Kamerleden van de coalitie (75 personen +1 is een meerderheid) onder druk en bepalen wat er in Nederland gebeurt!
Democratie? Trias politicas, verdeelde macht tussen wetgever, uitvoerder en rechter? Hoe bedoel je? Het is een complete travestie, een gruwel.

Mijn suggestie – Rechtstreeks kiezen wie op een bestuurspost komt.
Bestuurders worden op democratische wijze gekozen uit en door mensen in het vakgebied. Actief en passief kiesrecht door het vakgebied en voor het vakgebied. Bijvoorbeeld de ministers en staatssecretarissen van
Justitie komen uit het vakgebied van het recht gekozen door mensen uit het vakgebied; hoogleraren, professoren in de rechtswetenschappen, hun studenten, advocaten, enzovoorts. Zij hebben in elk geval nog
(enigszins) zicht op wat er in het vak speelt, kennen de ontwikkelingen, weten waar het schoentje wringt.

Ze stemmen rechtstreeks op een persoon en niet zoals nu, blind op de eerste persoon op een kieslijst. Juristen die lid zijn van een politieke partij en/of juristen met (voormalige) ambtelijke functie hebben geen actief of passief kiesrecht wegens potentiële belangenverstrengeling.

Op dezelfde manier kunnen ook bestuurders gekozen worden voor de andere ministeries. Denk aan onderwijspersoneel dat een minister kiest, de financieel adviseurs en accountants voor Financiën, mensen in
de sociale sector voor hun bedrijfstak, vissers en landbouwers, u begrijpt wat ik bedoel. In alle gevallen kan de wetgeving kwalitatief profiteren van de inhoudelijke deskundigheid van de bestuurder.

Ook de burgemeester en Commissaris van de Koning worden rechtstreeks door de burger gekozen. En aangezien dat bestuursposten zijn, geldt hetzelfde als voor andere bestuursfuncties; bewezen managementkwaliteit en vakinhoudelijk deskundig in minstens één portefeuille die zij krijgen. Politici of (voormalig) ambtenaren met connecties in de politiek zijn niet verkiesbaar.

Ook de Eerste Kamer, openbaar aanklager (Openbaar Ministerie), leden van de Raad van State, Sociaal Economische Raad, Algemene Rekenkamer en alle andere adviescolleges, worden gekozen. Al deze posten
worden nu via strikt politieke lijnen ingevuld en opgevist uit dat minieme vijvertje van hooguit 32.000 kandidaten. Ik denk dat die vijver met potentieel goede, inhoudelijk deskundige bestuurders met bewezen
managementcapaciteit veel en veel groter is en dat veel talent nu onbenut blijft.

Om eindeloze gang van de burger naar de stembus te voorkomen kan het kiezen gebeuren op de manier zoals nu provinciale staten de Eerste Kamer kiezen, de getrapte verkiezing.

Kortom, niet langer politici maar een inhoudelijk deskundige bestuurders op een bestuurspositie. De verkiezing kan via meerdere stages verlopen en zijn van een hoger democratisch gehalte dan zoals het nu gebeurt waarbij men blind stemt op een willekeurig politicus.

Deze manier van kiezen lost een aantal problemen op. Ten eerste de partijloyaliteit die nu in de Tweede Kamer afgedwongen wordt jegens de eigen ministers en/of coalitie, speelt geen rol meer. Het debat is niet
langer een kunstje voor de bühne en het wegsturen van een falende minister wordt zo makkelijker.

Zo krijgt de dualiteit tussen uitvoerder (regering) en controleur (Tweede Kamer) weer vorm en gestalte. Een dualiteit die nu slechts bestaat op papier.

Ten tweede, de kwaliteit van wetgeving zal er een stuk op vooruit gaan. Ondermaatse of politiek opportunistische wetsvoorstellen vanuit de coalitie in de Tweede Kamer zullen inhoudelijk worden getorpedeerd door de inhoudelijk deskundige minister. Wetsvoorstellen van een minister komen niet meer via partijpolitieke lijnen tot stand en moeten steun krijgen van de meerderheid van de Kamer.

En wetgeving die een minister zelf inbrengt zal door zijn deskundigheid waarschijnlijk ook kwalitatief beter zijn. Krakkemikkige wetgeving loslaten op de nietsvermoedende burger krijgt zo veel minder kans.

Probleem 5 – De onbetrouwbare overheid
Zoals hij nu in elkaar zit, zorgt Algemene wet bestuursrecht ervoor dat de burger bijna altijd aan het kortste eindje trekt wanneer hij het niet met een overheidsbesluit een is. Zelfs wanneer de burger bij de hoogste bestuursrechter gelijk krijgt, kan de overheid eindeloos opnieuw hetzelfde besluit nemen.

De misstanden binnen gemeenten, provincies en ministeries zijn diepgeworteld en wijdverspreid. Zie hiervoor deel 5. Het machtsevenwicht tussen burger en staat is diep verstoord. Daarom komt het politiek-ambtelijk
apparaat er bijna altijd zonder kleerscheuren vanaf ongeacht hoe vaak of in welke mate de burger is misleid, er inhoudelijk wordt misgekleund, hoeveel belastinggeld er wordt verspild.

En, miskleunende politici komen via het achterdeurtje weer gewoon terecht op een volgende bestuurlijke of andere leuke functie. Want zo zit het circuit nu eenmaal in elkaar.

Mijn suggestie – Bestuurders worden hoofdelijk en strafrechtelijk aansprakelijk.
Ondernemers hebben ondernemersrisico. Kleunt een ondernemer mis, moet hij zelf op de blaren zitten. Vaak zowel financieel als persoonlijk. Dat wordt ook van toepassing op bestuurders en hoge ambtenaren. De Pikmeer-arresten staan dit nu in de weg. Aangifte is niet langer voorbehouden aan collega-bestuurders of volksvertegenwoordiging zoals nu het geval is. Het systeem is als bij de voetbal: tweemaal geel is rood.

Betrapt op liegen of het achterhouden van informatie of ontwijken van beantwoording van Kamervragen of te laat beantwoorden? Gele kaart! Tweemaal geel, is rood. Voor fraude, corruptie, valsheid in geschrifte,
nepotisme, etc., etc., direct rood. Voor de ambtelijke top, hetzelfde. Schoffeer je je vertrouwenspositie, hoort daar een passende straf bij. Rode kaart betekent ontslag en automatisch hoofdelijke aansprakelijkheid voor
alle gemaakte (loon)kosten en geleden schade.

Strafrechtelijke vervolging wordt indien van toepassing direct gestart. Kortom, bestuurdersrisico net als ondernemersrisico. Dat lijkt nogal streng maar is het zeker niet. Burgers worden zonder pardon onevenredig zwaar gestraft voor de kleinste vergrijpjes. Zie boetebedragen op de OM-site en vergelijk ze met het buitenland. Bestuurlijke onkunde of doofpottenaffaires kunnen hele bevolkingsgroepen of bedrijfstakken zeer zwaar en langdurig treffen.

Flankerende maatregelen, mijn suggesties
Om uitwassen zoveel mogelijk tegen te gaan zijn een aantal flankerende maatregelen nodig.

• Machtsmisbruik tegen gaan – Machtsmisbruik neemt toe naarmate bestuurders langer zitten. Daarom zitgeen enkele bestuurder langer dan maximaal twee maal vier jaar. Mocht tussentijds aftreden aan de orde zijn geldt het maximum van twee bestuursperioden. Daarna zijn ze niet meer verkiesbaar in enige bestuurlijke positie of volksvertegenwoordiging. Hetzelfde geldt voor volksvertegenwoordigers.
• De wil van het volk direct toegepast – Bindende referenda lokaal, regionaal en landelijk.
• Bescherming van burgerrechten – De instelling van een constitutioneel hof, gekozen op democratische wijze zoals hierboven beschreven.
Taak 1 – Het begeleiden van het schrijven van een nieuwe Grondwet op de wijze zoals in IJsland toen burgers op interactieve wijze met elkaar een nieuwe Grondwet schreven.
Taak 2 – Het toetsen van bestaande wetten aan die nieuwe Grondwet met name die wetten waar sprake kan zijn van aantasting van burgerrechten.
• Onafhankelijkheid van de rechtspraak – Het instellen de lekenjury bij de rechtspraak zoals in de Angelsaksische landen gebruikelijk is. De rechter bewaakt de procedure, de jury bepaalt schuld of onschuld. Dit garandeert de onafhankelijkheid in de rechtspraak en vormt een tegenwicht voor het massale overwicht dat de aanklager (Openbaar Ministerie) nu heeft in de rechtszaal.
• Blanco stemmen is mogelijk en kan leiden tot ongeldige verkiezingen – Wanneer kiezers geen voor hen acceptabele coalitie kunnen kiezen, kunnen ze blanco stemmen. Is het aantal blanco stemmen groter dan dat van enige coalitie moeten de partijen hun huiswerk maar overdoen. Dit voorkomt onderhandse manipulaties in de coalitievorming. Een proces waar de kiezer op dit moment geen invloed op heeft.
• Kadaverdiscipline voorkomen door de macht van partijbonzen te breken – Uit data is het stemgedrag af te leiden van volksvertegenwoordigers. Wanneer uit cijfers blijkt dat er sprake is van kadaverdiscipline binnen de coalitie, wordt het percentage zetels van die partij gereduceerd en de partijtop alle directe en indirect toegang tot of invloed op elk politiek circuit op welke manier ook, ontzegt.

Slot
Is democratie een goed systeem, vroeg men aan Winston Churchill. Volgens hem niet maar van alle systemen was het het minst slechte. Dat is een zwaktebod pur sang. We kennen in Nederland zo’n vierhonderd jaar een min of meer democratisch bestuur. Maar onze grondwettelijke democratische rechtsstaat is diep, diep ziek.

Ik heb getracht een aantal fundamentele oorzaken bloot te leggen van de vele misstanden in politiek bestuurlijk Nederland. Daarvoor heb ik veel brononderzoek gedaan, me ingelezen in staats- en bestuursrecht, gebruik gemaakt van kennis van anderen, kon terugvallen op degelijk onderzoekswerk van derden.

Heb ik alles gelezen? Nee, dat is onmogelijk maar ik heb me wel gebaseerd op degelijke, gerenommeerde en betrouwbare bronnen. En ik heb getracht het zo te verwoorden dat je geen graad in de rechten of politicologie nodig hebt om het te begrijpen. Het is normaal dat een product of dienst voortdurend wordt verbeterd. Echter van bestuurlijke vernieuwing komt niets terecht (bron: denederlandsegrondwet.nl). Ik heb getracht een aanzet te geven om een aantal
van de fundamentele problemen aan te pakken.

Zijn mijn suggesties zalig makend? Nee, beslist niet. Er is zeker op af te dingen. Met name zij die belang hebben bij het huidige systeem zullen al mijn suggesties ongetwijfeld afbranden. Mijn ideeën kunnen zonder twijfel verbeterd, aangevuld, verder uitgewerkt of aangescherpt worden. De huidige politieke kaste echter houdt luidkeels vol dat het huidige systeem prima werkt. Dat klopt maar alleen voor henzelf uiteraard.

Lossen mijn voorstellen alles op? Nee, natuurlijk niet. Aan elk systeem kleven nadelen. Dat is niet erg zolang we ze willen onderkennen, zolang we ze niet onder het politiek correcte tapijt trachten te moffelen maar samen in open gesprek naar constructieve oplossingen zoeken. Daar is nu op geen enkele wijze meer sprake van.

Door de huidige gang van zaken in Nederland neemt de druk op de politieke kaste toe en denken veel mensen na over hoe het anders kan. Van mensen die gewoon hun gezond boerenverstand gebruiken tot mensen met drie titels achter hun naam. Mensen van elke mogelijke walk of life. De diversiteit is enorm maar ze hebben een ding gemeen; ze zijn het regiem van de huidige politiek-bestuurlijke kaste spuugzat.

Helaas eindigen veel verhaaltjes met ‘en toen kwam er een olifant met een grote snuit, en die blies het verhaaltje uit’. Tegen zo’n drastische omwenteling, een revolutie in bestuurlijk Nederland zo u wilt, zal de zittende politieke kaste zich met hand en tand verzetten. Dat geldt zelfs voor elke minieme wijziging die hun macht potentieel inperkt. Politiek draait altijd, altijd en uitsluitend om macht. Niet wie hééft gelijk maar wie krijgt gelijk. Daarbij maakt het niet uit wiens belangen worden geschaad, hoe de ‘feiten’ worden gepresenteerd, wat in de doofpot moet, wie moet worden afgekocht of onder druk gezet.

Dat moet anders. Dat kan anders. Nederland verdient beter.
Ik wens u allen wijsheid,
Karel Nuks

Dit was de laatste column uit het zes-luik van Karel Nuks.

Zie hier voorgaande delen:

Deel 1
https://commonsensetv.nl/deel-1-onze-falende-democratie-over-het-zwaktebod-en-armoe-troef/

Deel 2
https://commonsensetv.nl/deel-ii-onze-falende-democratie-over-de-mythe-van-de-invloed-van-de-kiezer/

Deel 3
https://commonsensetv.nl/deel-iii-onze-falende-democratie-over-kadaverdiscipline-en-falende-controle-van-de-volksvertegenwoordiging/

Deel 4
https://commonsensetv.nl/deel-iv-onze-falende-democratie-de-onafhankelijkheid-van-de-rechter/

Deel 5
https://commonsensetv.nl/deel-v-onze-falende-democratie-over-burgers-en-bestuurders-de-bestuurscultuur/

Subscribe
Abonneren op
4 Reacties
oudste
nieuwste meest gestemd
Inline Feedbacks
Zie alle comments
Danny

Fantastische 6-luik, Karel.
Dank je wel. Er komt een mooi plekje voor op onze voorpagina van onze nieuwe website  

peter450

Zoals je bij probleem 1 reeds vaststelde komen “gekozen” mensen op functies waar ze weinig of geen weet van hebben. Ze worden dus geheel gemanipuleerd door de PG’s en directeuren generaal op de ministeries. Dat zijn dan ook de mensen die het land echt besturen. Een minister of een staatsecretaris is niet meer dan de gaper bij de drogist. Als het goed een pluim gaat het niet goed rolt zijn kop. Voorbeelden te over zoals de bonnetjes affaire. Opstelten moest het veld ruimen maar hoe is het mogelijk dat dat het bonnetje de ene keer wel gebruikt kon worden en de andere keer was het bonnetje kwijt. Het is 1 groot toneelstuk.

Rients

Om dat en vele andere zaken te voorkomen of juist eerlijk te plaatsen is het AS-systeem ontwikkeld. https://alternatiefstaatsbestel.nl/doelstelling lost bijna alles op, is eerlijk, democratisch, deskundig en volledig transparant.

Doe normaal…en  DRAAG HET UIT!

THIERRY BAUDET'S NIEUWE BOEK

POLITIEK VAN HET GEZOND VERSTAND

Van: Thierry Baudet

24,95 bij Succesboeken

Laatste nieuws

EURODYNAMYCA

Van: Jean Wanningen

19.95 bij succesboeken.nl
DE BILDERBERGS CONFERENTIES

Van: G.Aalders

22,50 bij Succesboeken
NederlandsEnglishFrançaisDeutschEspañol
4
0
Laat jouw mening horen! Houd het netjes.x
()
x