NederlandsEnglishFrançaisDeutschEspañol

Deel V: Onze falende democratie – OVER BURGERS EN BESTUURDERS; DE BESTUURSCULTUUR

OVER BURGERS EN BESTUURDERS; DE BESTUURSCULTUUR

In de eerste delen van deze serie kwamen aan de orde; het gebrek aan goede bestuurders en volksvertegenwoordiging door schaarste van kandidaten voor politieke functies, hoe Haagse mechanismen de invloed van de kiezer tot nihil reduceren, het falen van Tweede Kamer als medewetgever en controleur van de regering en de diepgaande politieke invloed op onze rechtspraak.
Dit alles kun je nog beschouwen als een ver-van-mijn-bed-verhaal. Anders wordt het wanneer je als burger te maken krijgt met lokale bestuurders, de gemeente. Onze democratische rechtsstaat krijgt vorm in het contact tussen burger en bestuurders en ambtenaren. Is er aanleiding voor een vertrouwensbreuk?

De theorie
Overheden, zoals gemeenten, hebben een publieke taak; taken in het belang van de burger. De gemeente maakt bestemmingsplannen, laat infrastructuur aanleggen, bepaalt waar een bedrijventerrein komt of een park, of een school wel of niet gesloten wordt, verleent vergunningen voor een megastal of evenement, haalt het huisvuil op, kent subsidies toe, geeft ID-cards en rijbewijzen uit en nog veel meer.
Gemeenten en andere overheden voeren hun taken uit door het nemen van besluiten. Die besluiten zijn erg belangrijk dus de Algemene wet bestuursrecht (Awb) regelt hoe besluiten tot stand moeten komen en stelt er voorwaarden aan. Dit zijn de Algemene Beginselen van Behoorlijk Bestuur en elk overheidsbesluit moet eraan voldoen. Een overheid mag alleen besluiten nemen over iets waar ze bij wet toe bevoegd zijn. Het besluit moet zorgvuldig worden voorbereid; grondig feitelijk onderzoek, heldere weging van belangen, de juiste procedures gebruiken. Het is goed gemotiveerd, berust op kloppende feiten en moet logisch en begrijpelijk zijn. Wollige, onduidelijke besluiten mogen niet omdat ze de rechtszekerheid van de burger in gevaar brengen. Vooringenomenheid of partijdigheid is not done. Tenslotte, voor belangrijke zaken zware procedures en andersom. Ben je het oneens met een overheidsbesluit, kun je in bezwaar en beroep en desnoods naar de rechter.

Wat is er mis – De overheid als monopolist
Als burger heb je simpelweg met de gemeente te maken. De Hema geeft geen paspoorten af en de bakker verleent geen bouwvergunningen. Maar erg klantvriendelijk, effectief of efficiënt zijn overheden niet. Waarom zouden ze ook? Ze hebben er geen belang bij. De burger kan nergens anders terecht en moet zich schikken naar wat men wenst, vraagt, eist of afdwingt. Klandizie houden ze altijd omdat de wetgever dat zo heeft bepaald. De burger echter heeft geen enkele invloed op hoe overheden hun diensten aanbieden. Je mot het er maar mee doen en daarmee basta. Elk commercieel bedrijf gaat failliet bij ondermaatse prestaties. De overheid nooit. Zeg eens, zou u uw auto laten onderhouden door een bedrijf dat werkt zoals uw gemeente?

Wat is er mis – De kaarten zijn gestoken in het nadeel van de burger
De Awb maakt bezwaar en beroep mogelijk tegen besluiten van de overheid. En tegelijk maakt de Awb het voor de burger bijna onmogelijk om zelfs via bestuursrechter zijn gelijk te halen. Zelfs wanneer de Raad van State (RvS) als hoogste bestuursrechter de burger gelijk geeft, is de kwestie niet definitief afgedaan. Dat komt omdat de bestuursrechter alleen iets mag zeggen over hoe het besluit tot stand kwam. Kwam dat op de correcte wijze tot stand, blijft het besluit overeind. En hoe onrechtvaardig en onjuist het besluit zelf ook is, de bestuursrechter mag over de rechtvaardigheid, de inhoud van dat besluit niets zeggen! Dat heeft de Haagse wetgever zo bepaald! Krijgt de burger wel gelijk dan neemt de overheid gewoon een nieuw, nu procedureel juist genomen besluit. Maar de inhoud van het besluit blijft hetzelfde! En de burger kan keer op keer weer helemaal opnieuw beginnen. Zo’n procedure kan jaren en jaren duren.

Deze manier van werken schaadt ten diepste het vertrouwen van de burger in de overheid en de rechter. Het is de taak van de rechter om geschillen op te lossen via een uitspraak en partijen dienen zich daaraan te houden. Maar blijkbaar niet in bestuursrechtelijke zaken. Dat is een democratische rechtsstaat onwaardig. Wanneer de wetgever (regering, 2e en 1e Kamer) een wet maakt als de Awb, die de kaarten zodanig schudt dat de burger bijna altijd bakzeil haalt, dan is die wetgever (regering + 2e Kamer en 1e Kamer) definitief moreel en ethisch failliet.

Volgens Tjeenk Willink, voormalig vicepresident van de Raad van State (RvS), lijkt het erop dat de staat er niet langer is voor de burger maar de burger voor de staat. Dat zijn stevige woorden voor iemand in zijn functie. Maar als voormalig vicepresident van de RvS had hij als geen ander zicht op de kwestie. In 2009 tijdens zijn afscheidsspeech pleitte hij er daarom ook voor om die Awb nog maar eens goed onder de loep te nemen. Toen was de Awb 15 jaar in werking maar het fundamentele probleem is sindsdien uiteraard niet opgelost. Hij vindt ook dat politici veel te weinig aandacht hebben voor de eisen die je aan een rechtsstaat mag stellen. (Bronnen: De Verwaarloosde Staat en Zembla: Procederen tot je erbij neervalt).

Wat is er mis – De onbetrouwbare overheid
Zembla belichtte een zaak over een schadevergoeding die een gemeente niet wilde betalen. De gedupeerde won een reeks rechtszaken maar kon na 17 jaar nog steeds fluiten naar zijn centen. Verder een zaak waarin een gemeente onterecht een bouwvergunning af gaf in strijd met het eigen bestemmingsplan waardoor de buren van die bouwer ernstig benadeeld werden. Ook hier, jaren van procederen en gewonnen rechtszaken, maar de gemeente haalt ‘gewoon’ de schouders op en neemt een nieuw besluit.

De serie Opstandelingen van Sofie Hilbrand toont onmiskenbaar hoe de bestuurscultuur in elkaar steekt. Zij belicht conflicten tussen burgers en gemeenten en laat beiden aan het woord. Het is een tenen krullende aaneenschakeling van ambtelijke pesterij, zwartmaken van de burger, ambtelijk-bestuurlijke machtsmisbruik, vriendjespolitiek, ambtelijke willekeur, wegkijkende en vergeetachtige burgemeesters en wethouders. BNN/VARA meldt dat tweede serie bijna klaar is. Pikant detail, de ‘open, eerlijke en transparante overheid’ was in geen enkele zaak bereid commentaar te geven; de arrogantie van de macht.

Wat is er mis – Doofpotten op het overheidsfornuis
Ook mensen die misstanden melden, klokkenluiders, krijgen een ‘speciale overheidsbehandeling’.
Ad Bos meldde de bouwfraude (2001), ging zakelijk en persoonlijk failliet, werd door Balkenende in de hoek gezet, voor de rechter gesleept en eindigde in een camper. Hij eiste een schadevergoeding en kreeg die pas jaren later. Korthals-Altes, minister van Justitie (!), moest vertrekken omdat hij loog tegen de Tweede Kamer.
Fred Spijkers meldde ondeugdelijke landmijnen (1984) die verschillende doden eisten. Die ondeugdelijkheid was sinds 1970 bekend. Hij werd fysiek bedreigd door de staatssecretaris van Defensie, van zijn functie ontheven (1987) en ontslagen (1997). Onafhankelijk onderzoek toonde aan dat Defensie 18 jaar (!) lang de Tweede Kamer, media en de samenleving had belazerd. Spijkers kreeg een koninklijke onderscheiding en 1,6 miljoen wachtgeld over 1993-2011 en een belastingaanslag van 9 ton. Het dossier werd verzegeld tot 2026.

Henk Laarman meldde corruptie en fraude bij VROM (± 1998). Hij kreeg een schouderklopje wegens ‘kwaliteitsbevordering’. Daarna startte de ambtelijke top een jarenlang aanslepende ontslagprocedure.
In 1995 zag Dutchbat in Srebrenica machteloos toe hoe 7000 mensen werden afgevoerd en afgeslacht. De twee filmrolletjes met bewijs ‘verdwenen’ en overste Karremans kreeg de schuld. Het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie deed onderzoek in opdracht van de politiek en rapporteerde in 2002. Zes jaar (!) onderzoek à 43 miljoen was blijkbaar niet goed genoeg want er volgde een parlementaire enquête. Too little, too late. Want Wim Kok had immers de stekker al uit zijn verantwoordelijke kabinet getrokken kort nadat de genocide bekend werd. Hij en zijn medebroeders vertrokken spoorslags naar alle windstreken op naar het volgende baantje.
Pieter Klein van RTL, onderzoeksjournalist van het jaar 2019, legde bloot dat in de toeslagenaffaire onder Rutte sprake is van ‘een reeds acht jaar (!) durende vanuit de hoogste regeringskringen opgelegde en georkestreerde doofpotaffaire’.

Rutte was ook bij soortgelijke praktijken aangaande de Teevendeal betrokken net als Opstelten. Ambtenaren kregen opdracht ‘bonnetjes niet te vinden’. Opstelten loog tegen de Kamer en moest aftreden. Rutte bleef.
Ollengren probeerde in 2019 een zaak onder het tapijt te moffelen waar een klokkenluider misstanden bekend maakte in het Huis voor Klokkenluiders (!) dat nota bene klokkenluiders moet beschermen.
Het Wetenschappelijk Onderzoeks- en Documentatiecentrum kwam in 2017 uitgebreid in opspraak. Tegen hun protocol in schreven ze op wat ministers en topambtenaren eisten als uitkomst van hun ‘onderzoek’. WODC-onderzoek wordt in de 2e Kamer als doorslaggevend beschouwd. (Bronnen: Nieuwsuur; De Tegel). Zo viel het volgens het WODC allemaal wel mee met de mogelijke infiltratie van drugsgeld en de drugsmaffia bij lokale overheden https://www.wodc.nl/binaries/2721_volledige_tekst_tcm28-283692.pdf. Onafhankelijk onderzoek schetst een totaal ander beeld. (Bron: https://www.socialevraagstukken.nl)

Wat is er mis – Complotdenker of goedgelovige burger
Thans is er veel reuring over corona. Andersdenkenden worden beschuldigd van complotdenken en weggezet als dwazen alsof er geen aanleiding is om complotten te zien. Wat onnodige aanvulling…
Rutte bekende ‘leugentjes om bestwil’ tegenover de Tweede Kamer. Hij loog o.a. over de Teevendeal, de kwestie Zijlstra-Poetin, de 71 burgerdoden in Irak, de dividendbelasting, het toeslagendrama, geen cent meer naar Griekenland, de onaantastbare hypotheekrente, het respecteren van het Oekraïne-referendum, de duizend euro voor elke werkende Nederlander en wat al niet meer. Vindt u hem uw vertrouwen nog waard?

Het buitenland is niks beter; het Watergateschandaal (Mark Felde en onderzoeksjournalisten Bernstein en Woodward), fraude en belangenverstrengeling binnen de Europese Commissie (Paul van Buitenen), het Silkwood-schandaal (Karen Silkwood), de CIA die Zuid-Amerikaanse dictaturen in het zadel hielp (Philip Agee), corruptie bij de New Yorkse politie (Serpico), het onthutsende Amerikaanse diplomatieke beleid (Manning – Wikileaks), wereldwijde afluisterpraktijken door de USA, het Verenigd Koninkrijk en Nederland (Snowdon), de corruptie en machinaties van de Bush-clan (Michael Moore – Fahrenheit 9/11), vraagtekens bij 9/11 (Loose Change-documentaires). Vernichtungslager? Nee, dat kan niet; te absurd om waar te zijn.

De lijst van wat overheden hebben uitgevreten is eindeloos, alles is even schokkend, verwerpelijk en volstrekt Zum Kotzen. Stuk voor stuk georkestreerd, geleid en uitgevoerd door lui die in een voorbeeldpositie zitten, een vertrouwenspositie genieten! Denken dat er géén complotten zijn, is onverantwoordelijk naïef.

De staat voor de burger en niet de burger voor de Staat
Samenlevingen hebben behoefte aan een bepaalde vorm van leiding, van bestuur. Maar dan wel graag een bestuur dat deugt; open, transparant en integer. Vrij van vriendjespolitiek, corruptie en machtsmisbruik. Een bestuur van het volk, door het volk en voor het volk. Aanspreekbaar op en verantwoordelijk voor hun beleid. Een bestuur geleidt door op het vakgebied inhoudelijk kundige bestuurders. En dat is iets anders dan een gekozen politicus. Eerlijke, goede wetgeving met aandacht voor de rechtsstaat, burgerrechten en democratie. Een democratie waar de burger daadwerkelijk mede richting geeft aan zijn dorp, streek, het land. Waar sprake is van een machtsevenwicht tussen zij die besturen en zij die bestuurd worden.

In de film The Ides of March speelt George Clooney een democratisch presidentskandidaat die tegen de doodstraf is. ‘Stel, je vrouw wordt door een overvaller vermoord. Zou je die overvaller niet willen doodschieten?’, vraagt de interviewer. ‘Zeker’, zegt Clooney, ‘maar dat mag nu eenmaal niet’. ‘Waarom laat je de staat het dan niet voor je doen?’, vraagt de tv-host. ‘Omdat ik van de staat verwacht dat deze beter is dan het individu’, is Clooney’s antwoord. Zo’n zin raakt mij en ik hoop, u ook.

In het laatste deel mijn suggesties hoe onze constitutionele democratische rechtsstaat daadwerkelijk weer vorm en inhoud zou kunnen krijgen. Een staat van het volk, geregeerd door het volk, voor het volk.

Ik wens u wijsheid – Karel Nuks

DE FALENDE DEMOCRATIE:

Deel 1

Deel I: Onze falende democratie – OVER HET ZWAKTEBOD EN ARMOE TROEF

Deel 2

Deel II: Onze falende democratie – OVER DE MYTHE VAN DE INVLOED VAN DE KIEZER

Deel 3

Deel III: Onze falende democratie – OVER KADAVERDISCIPLINE EN FALENDE CONTROLE VAN DE VOLKSVERTEGENWOORDIGING

Deel 4

Deel IV: Onze falende democratie – DE ONAFHANKELIJKHEID VAN DE RECHTER

Subscribe
Abonneren op
1 Reactie
oudste
nieuwste meest gestemd
Inline Feedbacks
Zie alle comments
Rients

Ik vrees dat je in alles gelijk hebt Karel. Maar kijk eens naar een mogelijke oplossing die haalbaar, werkbaar en echt democratisch is: https://alternatiefstaatsbestel.nl/doelstelling met iets onder punt 10 een link (ruw raamwerk? naar een mogelijke uitwerking De Pluchen Revolutie.

Doe normaal…en  DRAAG HET UIT!

Laatste nieuws

EURODYNAMYCA

Van: Jean Wanningen

19.95 bij succesboeken.nl
DE BILDERBERGS CONFERENTIES

Van: G.Aalders

22,50 bij Succesboeken
NederlandsEnglishFrançaisDeutschEspañol
1
0
Laat jouw mening horen! Houd het netjes.x
()
x