NederlandsEnglishFrançaisDeutschEspañol

De waarheid over fascisme. Laat je nooit meer fascist noemen!

“Trump is een fascist”, hoor je vaak in het publieke domein, en hier in Nederland worden Wilders en Baudet vaak met het fascisme geassocieerd.

Het fascisme heeft een sterk negatieve betekenis, en de reden daarvan is voornamelijk terug te voeren op het feit dat Nazi-Duitsland als fascisten te boek stonden en na de Tweede Wereldoorlog bleek dat de fascisten niet alleen de Tweede Wereldoorlog waren begonnen, maar ook nog miljoenen mensen hadden vermoord in vernietigingskampen, vooral Joden.

Natuurlijk wil je dan liever niet met het fascisme geassocieerd worden, want als iemand jou met het fascisme associeert door je een fascist te noemen, dan wordt je daarmee door die ander weggezet als een heel slecht, crimineel en minderwaardig mens, weggezet in een ongewenste hoek tegenover die ander die jou ervan beschuldigde en die zichzelf daarmee als superieur beschouwd.

Al decennia lang is het vooral links die mensen aan de rechterkant van het politieke spectrum wegzet als fascist.

ook het Nationaal Socialisme was een fascistisch politiek stelsel

 

Waarom is dat eigenlijk en waarom gebeurt het nooit andersom?

Klopt het wel dat rechts beschuldigd kan worden van fascisme en zo niet, waar komt dit dan vandaan?

Ik zal laten zien dat fascisme juist duidelijk en typisch links is, maar dat er zo’n breed geloof is ontstaan dat fascisme rechts is, dat zelfs mensen aan de rechterkant hierin zijn gaan geloven en zich al snel ook daadwerkelijk daardoor schuldig gaan voelen en zich in een hoek gedrukt voelen als ze van een linkse tegenstander te horen krijgen dat ze fascist zijn.

En dit is absoluut onnodig.

Het zou juist zo moeten zijn dat we links beschuldigen van hun duidelijke fascistische verleden en ook van hun eigen denken dat vaak fascistische trekken vertoont, zelfs snel geneigd is tot fascistisch denken en handelen, en dat zien we tegenwoordig zelfs in de dagelijkse praktijk van links steeds duidelijker naar voren komen.

In het hierna volgende wil ik proberen in te gaan op deze vragen, en gaan kijken wat fascisme nu eigenlijk precies is. Maar voordat we daarover gaan spreken, zullen we eerst duidelijkheid moeten hebben wat er nu precies wordt verstaan onder links en rechts op het politieke spectrum.

Als we het verschil tussen links en rechts heel breed bekijken, valt er eigenlijk niet zoveel over te zeggen en is er behoorlijk wat verwarring.

Zo is er op verschillende vlakken sprake van een verschillend onderscheid in links en rechts. Zo is er politiek links en rechts, en dan denken we vooral aan progressieve opvattingen versus conservatieve opvattingen, economisch links en rechts, waarbij we kunnen denken aan de macht van de staat op de economie (dus kapitalisme versus een centraal geleide economie, in hoeverre wordt er door de staat ingegrepen in de economie), en tenslotte cultureel links en rechts, dat zich vooral afspeelt op het continuüm van het cultureel-marxisme, de identiteitspolitiek en de globalisering versus de nationale traditionelere waarden.

En zo zijn we natuurlijk nog steeds niet echt opgeschoten, maar toch is er wel een belangrijk onderscheid waarop we links en rechts kunnen onderscheiden.

Laten we eens kijken naar communisme en socialisme die beide aan de linkerkant liggen en libertarisme en conservatisme/confessionalisme die beide aan de rechterkant liggen. Communisme en socialisme worden gekenmerkt doordat beide erg collectivistisch zijn en de staat centraal staat.

De nadruk ligt op het collectief en minder op het individualisme, want de staat of het collectief staat centraal. Links heeft ook een hekel aan individualisme, want dat is rechts en daar houdt links helemaal niet van.

Dit bleek een tijdje geleden nog duidelijk toen Femke Halsema als burgemeester van Amsterdam al vrij snel na haar aantreden het kunstwerk “IAMSTERDAM” liet weghalen bij het Rijksmuseum. Toen ze werd gevraagd waarom ze dat had gedaan was haar antwoord dat het mensen teveel deed denken aan het individualisme en dat kan natuurlijk niet in het wereldbeeld van een overtuigd links burgemeestertje.

In linkse systemen geldt ook dat de overheid altijd een uitdijend orgaan is, want de overheid wil eigenlijk steeds meer gaan regelen voor de burger en het bedrijfsleven, of de economie, vaak vanuit het idee dat het goed is voor het algemeen belang, of de mensen.

In feite zeggen ze daarmee dat het goed is voor het collectief, en legt men het individu regels en beperkingen op vanuit het collectief. We zien een toenemende regeldruk en dat betekent dat de vrijheid van het individu en van het bedrijfsleven steeds vaker wordt beperkt.

Dan het libertarisme en het conservatisme/confessionalisme, waarover een behoorlijke consensus bestaat dat dat rechtse ideologieën zijn. Het libertarisme gaat uit van het klassieke liberalisme, en dat houdt in dat het individualisme centraal staat.

Elk individu krijgt zoveel mogelijk vrijheid zodat hij zijn eigen leven helemaal naar eigen wens kan vormgeven, zolang hij maar de gelijke rechten van andere individuen respecteert. Een individu mag dus een ander geen schade of leed berokkenen, en dit is het zogenaamde non-agressie principe.

Maar de enige die zich per definitie niet aan dit principe houdt, is de overheid. Elke overheid int immers belasting en hanteert het geweldsmonopolie. Daarom vinden libertariers dat een samenleving een zo klein mogelijke overheid moet hebben, die hooguit de meest noodzakelijke taken op zich neemt en de vrijheden van het individu ook zoveel mogelijk beschermt.

De kern is dus dat volgens het klassieke liberalisme het individu centraal staat en er een zo klein mogelijke overheid gewenst is, en er meteen ingebakken zit de gelijkwaardigheid van individuen en de vrijheid. Het libertarisme is daarom ook een groot voorstander van het kapitalisme, omdat het kapitalisme uitgaat van echt vrije markten.

Het conservatisme lijkt hier veel op, want ook het conservatisme gaat in eerste instantie uit van het individualisme, dus van het klassieke liberalisme, en vindt dat men burgers zoveel mogelijk hun gang moet laten gaan, en pas als de burger tegen onmogelijkheden oploopt, de overheid een handje kan helpen. Ook het conservatisme heeft een sterke voorkeur voor een kapitalistische economie.

Uitgaande van deze vergelijking tussen linkse systemen en rechtse systemen kan er dus wel iets over het kenmerkende verschil tussen links en rechts worden gezegd.

Zo zijn de linkse systemen duidelijk collectivistisch, en is er sprake van een centrale staat.

Er geldt minder vrijheid voor het individu, omdat het collectief, of de staat, centraal staat en dit betekent een zekere dwang of onvrijheid voor het individu vanuit het collectief. De overheid regelt veel voor de burger en het bedrijfsleven in het collectief. Dit levert dus ook vrij snel de mogelijkheid tot autoritair handelen door de overheid.

In dit soort systemen zit de dwang en de onvrijheid er van nature ingebakken, want dit volgt gewoon uit het systeem: het collectief is in veel gevallen bepalend en dat houdt ook in dat in zulke linkse systemen de vrijheid van meningsuiting sneller ter discussie komt als er meningen worden geuit die niet overeenkomen met hoe het collectief er in het algemeen over denkt.

Bij rechts zien we juist dat het individu centraal staat en er ook zoveel mogelijk vrijheid is voor het individu. Dit laat dus geen dwang toe vanuit de staat en daardoor is er ook geen behoefte aan een erg grote overheid, en is ook de kans op autoritair handelen veel kleiner dan bij links. Rechts wordt daarom geassocieerd met een economie of bedrijfsleven dat niet of nauwelijks wordt gereguleerd door de overheid en er is sprake van particulier eigendom, kapitalisme en vrijhandelen.

Het verschil is dat als een mens zich wil laten leiden, dan zal hij snel bij links terechtkomen, en een mens die vrijer wil zijn, sneller bij rechts. Het gezegde: “iedereen die zich laat leiden, zal sneller lijden” lijkt in de praktijk altijd een behoorlijke kern van waarheid te bevatten.

Maar waar staat nu het fascisme? Laten we eens beginnen met de ontwikkeling van het fascisme. De bedenker van het fascisme was de Italiaanse filosoof Giovanni Gentile.

Gentile leefde van 1875 tot 1944, en hij was zijn hele leven een overtuigd marxist en socialist.

Een centraal idee in zijn denken was dat het leven en de filosofie niet los van elkaar konden worden gezien: het leven van een mens kon het best begrepen worden als dat van een sociaal dier, en de mens was dus onlosmakelijk verbonden met andere mensen. Dit is ook waarom Gentile een aperte afkeer had van het individualisme, en hij het collectief beschouwde als centraal concept in zijn fascistische ideologie.

En dit is voor een overtuigde marxist/socialist ook niet zo vreemd. Binnen het collectief was de staat, de overheid de centrale plek van autoriteit en loyaliteit en waarin het individu geen plek had. Dit verklaart ook waarom het fascisme anti-individualistisch was en het een totalitair karakter had.

Zoals Mussolini later verklaarde geldt voor het fascisme de uitspraak: “alles binnen de staat en niks erbuiten”.

Maar het fascisme gaat ook uit van een bestuur, dus in feite de compositie van de overheid, die wordt gevormd door een elite (meestal natuurlijk de rijke machthebbers) en dit is de staat die bepaalt wat wel kan en wat niet.

Gentile was van mening dat een burger pas kracht kreeg als onderdeel van het collectief en dat dat ook het beste was voor het collectief. Een individu is net als een takje dat door weinig kracht al gebroken kan worden, maar als je allerlei takken samenbindt tot een flinke bundel, dan is er erg veel kracht nodig om deze te breken.

Het Italiaanse woord voor bundel is “FASCIO”. Dit betekent dat het collectief bijna onverslaanbaar wordt als je de takken allemaal goed bij elkaar bindt. En deze metafoor laat een aantal punten van het fascisme mooi zien. Zo moet elke tak gebundeld worden met alle andere takken en dit komt goed overeen met het idee binnen het fascisme dat burgers moeten denken en doen zoals dat in lijn is met hoe de staat dat wil.

Als alle neuzen immers precies dezelfde kant uitstaan, zal deze combinatie van gelijkgeschakelde geesten een bijna onoverwinnelijk staat vormen, en ook een staat die snel en daadkrachtig kan optreden. Maar om dit te bereiken is er natuurlijk wel het een en ander nodig. Daarom gebruikt het fascisme propaganda en censuur, maar ook het uitschakelen van critici en tegenstanders, als belangrijke methoden.

Propaganda betekent dat via de staatsmedia altijd het verhaal van de staat wordt verteld, of dat alles vanuit het perspectief van de staat wordt gebracht, en verder is er niks te zien of te horen, want geluiden die kritisch zijn of alleen maar een hele logische andere versie vertellen dan de staatsversie zijn niet toegestaan en worden gecensureerd en met harde hand uitgeschakeld.

De reden is natuurlijk logisch: mensen mogen niet voor zichzelf denken, en kritisch denken, want dit zou kunnen leiden tot allerlei verschillende meningen en dan staan alle neuzen niet meer dezelfde kant op, waardoor de eenheid van de staat wordt ondermijnd, en dat is een doodzonde binnen het fascisme.

Als alles ten dienste moet staan aan de staat, dan geldt dat natuurlijk niet alleen voor de burger, het individu, maar ook voor het bedrijfsleven, de economie. Het fascisme stond wel particulier eigendom toe, maar er gold een “State-Run Capitalism”, waarbij de staat in feite alles bepaalde. Dit maakt natuurlijk het particuliere eigendom behoorlijk waardeloos, want als de staat alles bepalend is, dan kan er net zo goed staatseigendom gelden, want echt verschil is er dan toch niet meer.

Het fascisme toont zich hiermee dus een hele duidelijke collectivistische ideologie waarin het individualisme geen enkele kans krijgt en de overheid allesbepalend is. Deze overheid zal ook steeds groter worden, want de controle en handhaving zal zich alleen maar uitbreiden tot vrijwel elk aspect van de samenleving.

Echte vrijheid is er daarom ook nauwelijks en de dwang van bovenaf is immens. Dit betekent dat het een vrij extreme linkse ideologie is, en dat is ook goed te verklaren, want Gentile was zijn hele leven een overtuigd marxist en socialist geweest en dat gold ook voor Benito Mussolini, die het fascisme in Italie als eerste in de praktijk bracht.

Mussolini was ook marxist, en socialist. Hij was zelfs door zijn vader genoemd naar de grote linkse Mexicaanse staatsman Benito Juarez voor wie zijn vader grote bewondering had.

Dat het fascisme tegen het libertarisme (een duidelijke rechtse ideologie) is, toont Mussolini zelf duidelijk aan als hij schrijft:

“Anti-individualistic,” Mussolini wrote, “The Fascist conception of life stresses the importance of the State and accepts the individual only in so far as his interests coincide with the State. It is opposed to classical liberalism [or libertarianism, as it’s also called] that denied the State in the name of the individual; Fascism reasserts the rights of the State…If classical liberalism spells individualism, Fascism spells government.”

en

“the evil influence of individualism…the debacle of individualism…the individualistic conception of life in which man is subject only to the rule of his animal nature…individualism led to class struggle and national wars…[by contrast] fascism is an idealistic philosophy of life… the citizen in the Fascist State is no longer a selfish individual who has the anti-social right of rebelling against any law of the Collectivity.”

Mussolini en Hitler

 

En ook Joop Den Uyl verkondigde in 1935 over Hitler:

Fascisme is dus een duidelijke linkse ideologie en het is zelfs extreem-links. Maar hoe komt het dan dat we vrijwel allemaal denken dat fascisme rechts is en dat zelfs rechtse mensen zich schuldig voelen en in een hoek gedrukt voelen, zelfs van hun stuk gebracht worden, als ze worden beschuldigd van fascisme?

Voor de Tweede Wereldoorlog werd het fascisme door velen nog gezien als een hele effectieve wijze van besturen en politiek bedrijven.

Roosevelt stuurde leden van zijn BrainTrust naar Rome om meer te ontdekken over het fascisme en hij was erg enthousiast over de fascistische samenleving die er in Italië was ontstaan, en ook de Engelse voormalige Premier David Lloyd George, die ook links was, bezocht Duitsland in 1936 en was behoorlijk onder de indruk van de prestaties van Hitler en het feit dat Hitler na de grote crisis van 1929-1930 Duitsland in zo’n korte tijd een bijna economisch wonder had neergezet.

Als Hitler ook rustig in eigen land was gebleven en niet de oorlog was begonnen en miljoenen mensen bewust had uitgemoord, zou hij nu nog altijd te boek staan als een van de grootste staatsmannen in de geschiedenis.

Maar dat deed Hitler niet en toen in 1945 voor de hele wereld duidelijk werd waartoe het fascisme had geleid, besloot links, die in de jaren 50 en 60 steeds meer van de academia, de media en het entertainment overnam, dat zij niet geassocieerd wilden worden met het fascisme, en dat de waarheid dus omgedraaid moest worden.

En dat gebeurde, op een erg effectieve wijze ook. Dat is ook de reden dat de naam van de filosoof van het fascisme, Giovanni Gentile, bijna door niemand gekend wordt, terwijl de bedenkers van de twee andere grote politieke ideologieën, het communisme/marxisme, en het Kapitalisme, wel door een erg groot deel van de bevolking worden gekend. Dat zijn namelijk Karl Marx en Adam Smith.

En de leugen vanuit links is zelfs zo effectief geweest dat rechtse mensen zich al snel heel bedeesd gaan opstellen als ze het verwijt van “FASCIST” krijgen te horen.

En dat is jammer, want het is juist links die het fascisme in haar verleden aantreft, en het is links die natuurlijk zo krampachtig de waarheid probeert te projecteren naar rechts, omdat juist het fascisme de vinger op de zere plek van Links legt.

Het is namelijk het linkse collectivisme dat in haar meer extremere vormen heel snel de neiging heeft tot machtsmisbruik, tot enorme excessen zoals het (laten) vermoorden van alle critici en tegenstanders, omdat in een collectivistisch systeem alle macht is geconcentreerd op 1 plek en dit gemakkelijk misbruikt kan worden, en ook vooral meedogenloze dictators zal aantrekken.

Bovendien hoor je vanuit de linkerkant altijd weer dezelfde argumenten die zouden aantonen dat fascisme (en ook het nazisme) rechts is. Zo gebruikt men vaak het argument van het nationalisme, het argument dat het fascisme kapitalistisch is, dat Mussolini anti-communistisch was en ook Hitler vocht tegen het Stalinistische communisme, dat zowel Mussolini als tegen vakbonden streden, etc. Toch tonen al deze argumenten helemaal niet aan dat fascisme rechts is.

Zo klopt het dat het fascisme in vrijwel alle gevallen vrij nationalistisch is, tenminste dat het de staat centraal stelt. Maar is nationalisme dan ook typisch rechts? Is het nationalisme een kenmerkende eigenschap van rechts denken?

Dan zou het zo moeten zijn dat het nationalisme in grote mate bij rechts voorkomt en niet bij links. En dat is natuurlijk niet zo. Onze eigen VVD is uiterst globalistisch en lijkt geen greintje nationalistisch sentiment te hebben. Ook in de tijd van Wiegel of Nijpels was de VVD geen duidelijke nationalistische partij, maar wel rechts.

Bovendien hebben we gezien dat rechts vooral gekenmerkt wordt door individualisme centraal te stellen en een kleine overheid na te streven. Daarin past nationalisme niet per definitie. En aan de andere kant zou het nationalisme nauwelijks te vinden moeten zijn aan de linkerkant als de stelling klopt dat nationalisme wijst op rechts, maar er zijn in de geschiedenis vele linkse mensen geweest die duidelijk nationalistisch waren.

Voorbeelden zijn Mahatma Gandhi, Nelson Mandela, Stalin, Mao, Franklin Delano Roosevelt, Fidel Castro, Kim Jong-un, en ook de eerder genoemde Benito Juarez, om maar een aantal te noemen.

De opmerking dat fascisme nationalistisch is en dus rechts, klopt gewoon niet. Het kapitalisme-argument gaat ook niet op, zoals ik hierboven al heb laten zien.

Het derde argument, dat Hitler en Mussolini beide anti-communistisch waren, had niks te maken met het idee dat het fascisme rechts was en dus als natuurlijk vijand het linkse communisme had.

Waar het wel mee had te maken, was gewoon een kwestie van macht: omdat het fascisme en communisme beide links waren en qua ideologie helemaal niet zo ver van elkaar afstonden, was het communisme een grote bedreiging voor zowel Hitler als Mussolini, die beide erg machtswellustig waren.

De oorzaak daarvan was dat als ze communisme lieten bestaan, dan was het heel goed mogelijk dat veel fascisten makkelijk overstapten naar het communisme en fascisten vinden dat iedereen binnen de ideologie moet blijven, en elke verstoring van de eenheid moet meedogenloos worden vernietigd.

We zagen ditzelfde fenomeen ook bij de hevige strijd tussen de katholieken en protestanten die qua standpunten ook weinig verschilden.

En tegenwoordig zien we nog altijd de eeuwige strijd tussen de sunni-moslims en de shia-moslims, die ook op hooguit enkele procenten anders over de Islam denken.

En het vierde argument, dat over de vakbonden, haakt ook weer in op deze zelfde oorzaak. Hitler en Mussolini dulden niet dat er aan hun macht getornd werd door vakbonden. Hitler vond dat hij genoeg deed voor de Duitse arbeider en in feite was er in het Duitsland na 1932 inderdaad ook nog voldoende te doen om het land weer flink op de rails te krijgen. Hitler wilde daarbij niet gehinderd worden door vervelende vakbonden. Bovendien zorgde hij voor een minimumloon, een collectieve zorgverzekering, en recht op vakantie.

Ik hoop hiermee enig inzicht te hebben gegeven in de waarheid rondom het fascisme, en vooral ook enige kennis voor mensen die rechts zijn en soms het predicaat “Fascist” of “Nazi” voor hun voeten geworpen, zodat zij zich niet langer schuldig moeten voelen over een verwijt dat niet eens in de buurt van de waarheid komt.

Een volgende keer zou ik dieper kunnen ingaan op de redenen waarom de nazi’s links waren, of waarom het huidige globalisme ten dode lijkt opgeschreven, als ze tenminste op dezelfde weg blijven voortgaan.

Maar een andere interessante vraag is ook die of het inderdaad zo is dat veel oorspronkelijk linkse mensen, arbeiders, onder invloed van het globalisme massaal naar anti-globalistische partijen rennen die over het algemeen als rechts worden aangeduid (bijv. Trump, Baudet, maar ook Marie Le Pen, Bolsonaro, etc), terwijl vrijwel alle traditionele linkse partijen zich achter de globalistische EU scharen.

Zien we een omslag van denkbeelden of heeft dit een andere oorzaak? Wordt het traditionele links, dus het collectivisme, te dwingend en te duur in de ogen van veel gewone mensen, en vlucht men daarom massaal naar rechts die juist nu lijkt terug te keren naar haar traditionele klassiek liberale waarden van echte gelijkwaardigheid tussen mensen?

Met vriendelijke groeten,
Opregt Liberaal
Reageer en geef jouw mening. Houd het netjes in de comments.

Interessant? Like en deel dit geluid! Reageer en hou het netjes en respectvol.

Subscribe
Abonneren op
guest
Mag uw echte naam zijn of een pseudoniem
Niet verplicht
44 Reacties
oudste
nieuwste meest gestemd
Inline Feedbacks
Zie alle comments

Laatste nieuws

NederlandsEnglishFrançaisDeutschEspañol
44
0
Laat jouw mening horen maar houdt het netjes!x
()
x