Oprecht Onafhankelijk Nieuws & Opinies

404 dagen na Zwarte Vrijdag

Verspreid de vrijheid!

Datum: donderdag, 10e dag, 2e maand in het jaar 2

Zwarte vrijdag

Op vrijdag 13 maart 2020 is wat mij betreft een nieuwe jaartelling ingegaan. De dag waarop, voor zover ik me herinner, het Haagse regime definitief het masker afgooide en het ware gelaat toonde aan de massa. Op die dag schreef ik:

——————————

OVERLIJDENSBERICHT

Op vrijdag de 13e maart 2020 zijn na een kort ziekbed overleden aan de gevolgen van een besmetting met het coronavirus en algehele hysterie

— GEZOND VERSTAND en REDE –

De nabestaanden, Rationaliteit, Kalmte, Beheersing, Nuchterheid, Wijsheid, Intellect en Bekwaamheid zijn met stomheid geslagen door dit onnodige heengaan.

Op last van de overheid zal de begrafenis, na te zijn uitbesteed aan de markt, worden uitgevoerd door een publiek-privaat samenwerkingsverband gespecialiseerd in bestrijding van ebola. De ME zal de wijde omgeving afgrendelen om besmetting te voorkomen.

Het graf, gevuld met ongebluste kalk, zal ongemarkeerd blijven om het voor burgers onmogelijk te maken de laatste eer bewijzen aan GEZOND VERSTAND en REDE. Het gevaar dat burgers besmet worden met GEZOND VERSTAND en REDE wordt door de overheid als onaanvaardbaar hoog ingeschat. Ook bloemen of andere steunbetuigingen in welke vorm dan ook dienen achterwege te blijven. Men overweegt of digitale steunbetuigingen wel zullen worden toegelaten, mits niet besmet met een virus.

——————————

In deze column ga ik niet in op de brede ‘maatschappelijke’ ontwikkelingen maar op mijn persoonlijke ervaringen van het afgelopen jaar.

Radiostilte

Wellicht heeft de regelmatige bezoeker van dit forum gemerkt dat ik minder vaak een bijdrage lever op dit forum de laatste paar maanden. De oorzaak is gezondheidsproblemen. Nee, géén corona uiteraard. Maar de stress is me letterlijk op het lijf geslagen. Hartkrampen, hartritmestoornissen, geen stem (zowel letterlijk als figuurlijk!), algehele malaise en een stemming om op te schieten.

Ik heb geen ambtseedschender (lees: arts) geraadpleegd. De toegangsprijs is mij te hoog. Om op audiëntie te mogen, moet je je onderwerpen aan de meest stupide gedragsregels. En dat weiger ik categorisch. Bovendien heb ik niet langer vertrouwen in lui die, ondanks hun universitaire graad, geen normale maar politiek correcte geneeskunde bedrijven.

Zij zouden bij uitstek moeten weten hoe het echt zit. Maar behoudens een enkele arts die de moed heeft zijn mond open te doen, zwijgt de beroepsgroep collectief. En zoals het spreekwoord zegt, wie zwijgt, stemt toe.

De remedie om er weer wat bovenop te krabbelen was eigenlijk simpel; mezelf isoleren van ‘de wereld’. Maar zoals bekend, alles wat echt simpel is, is eigenlijk heel moeilijk en zeker nu. De hele wereld, alle contacten, alle activiteiten zijn ten diepste vergiftigd door het regime.

Min 1, min 1, min 1…

De directe aanleiding voor mijn lange radiostilte, de druppel die de emmer deed overlopen, was een uitnodiging om ergens te komen eten. Op zich natuurlijk helemaal prima. We kenden deze mensen al meer dan tien jaar en de contacten waren zeer goed te noemen. Hun ommekeer vond plaats na een van de vele ‘persconferenties’, beter gezegd het voorlezen van het nieuwste decreet van het regime. Terwijl onze voormalige vrienden voorheen wel enige voorzichtigheid in acht namen, waren ze nu definitief ten prooi gevallen aan de angst en absurditeit die regeert. De toegangsprijs voor het ‘gezellige’ etentje was dat we onze handjes moesten wassen bij binnenkomst, geen handjes geven en afstand houden.

Ik heb geen idee hoe dat werkt, ergens op bezoek gaan bij mensen die je behandelen als een dodelijke bedreiging voor hun gezondheid en tegelijk gezellig over koetjes en kalfjes keuvelen. Sorry, maar die spagaat kan ik niet maken. Ik mis daarvoor de mentale behendigheid. Of misschien ben ik gewoon te recht in de leer.

Nu was dat niet het eerste gevalletje van ‘min 1’. De lijst met voormalige ‘vrienden’ wordt allengs langer en langer en bijgevolg de lijst met wat overblijft almaar korter.

De eerste afvallers waren lui die kort na zwarte vrijdag ‘langskwamen’. Nou ja, langskwamen, de bel ging. Toen we de deur opendeden stond er niemand voor de deur. Op straat, verschanst achter hun auto die langs het trottoir was geparkeerd en getooid met mondluiers (toen al!): ‘Joehoe! Hoe is het met jullie?’. We meenden toen nog dat het een grapje was. Helaas, het was bloedserieus. Het behoeft geen nadere toelichting; einde oefening met de vriendschap. We kregen bij de Kerst nog een kaartje. Het was toch wel een ‘raar jaar’. Tja, en wie heeft daar het hardst aan meegeholpen?

Dan was er een situatie waarin de discussie ging over mondluierplicht ja of nee en de bereidheid hieraan mee te werken. De discussie was een complete demonstratie van het succes van de maandenlang indoctrinatie en propaganda van het regime. Het moge duidelijk zijn hoe ik in die kwestie sta. Als ultiem argument zei een van de deelnemers, een jarenlange vriend, dat ik een moordenaar zou zijn wanneer ik zou weigeren zo’n mondluier te dragen.

Nu waren we onder ‘vrienden’ en werkelijk niemand gaf me enige steun. Niemand zette die figuur op zijn plek dat dit buiten alle proportie was. Sterker nog, de ‘vrienden’ meenden er nog een schepje bovenop te moeten doen. Gevolg, min 1, min 1, min 1, min 1. Zo schiet het wel op.

Ook was er het telefoongesprek met een ‘vriend’ die meende dat onze volkomen tegengestelde mening over de hoax geen enkele belemmering vormde voor de vriendschap. Met zijn houding en gedrag  schoffeert hij alles wat ik ten diepste van fundamentele waarde acht; persoonlijke vrijheid, recht op zelfbeschikking, mijn rechten als mens en als burger. Zijn steun aan wat Den Haag uitvreet, hoe vreedzame demonstraties met middeleeuws geweld uit elkaar geslagen worden, maakt hem in mijn ogen onaanvaardbaar om nog als vriend te worden beschouwd. En vergis u niet. Ik kende de persoon in kwestie meer dan 30 jaar en was er stellig van overtuigd dat hij een rationeel denkende mens was. Je kunt je vergissen.

Wie zong ook alweer ‘vriendschap is een illusie’?

De financiën in huize Nuks

Als zelfstandig ondernemer ben, of correcter, was ik werkzaam in een branche die keihard is getroffen door de Haagse maatregelen. Terwijl ik mijn omzet pleegde te schrijven in 6 cijfers voor de komma, was dat in 2020 in vier cijfers voor de komma. En uiteraard bleek de belofte ‘we gaan alle ondernemers steunen’ zoals bijna alle Haagse beloftes, inhoudsloos gebral en stemmingmakerij met als enig doel het eigen imago op te poetsen in de ogen van toekomstige nappies (mondluierdragers). De lijst met ‘uitzonderingen’ bleek aanzienlijk langer dan de lijst met ‘gelukkigen’. Daar waar ik me voorheen richtte op wat ik met hart en ziel doe, herstel deed, is het nu ploeteren om een paar knaken bij elkaar te scharrelen.

Bijgevolg is dat het autootje van mijn vrouw de deur uit is. Want twee auto’s, dat trekt Bruintje niet langer. Bovendien, omdat de zaak praktisch op zijn kont zit, staat de bedrijfsauto zo goed als stil. En ook voor anderen buiten ons gezin, heeft het consequenties. De tuinman die jarenlang onze tuin keurig bijhield, is bedankt voor de moeite. En ook van de poetsmevrouw, een heel aardig mens en absoluut géén aanhanger van het regime, hebben we afscheid genomen ondanks dat zij de centjes heel goed kan gebruiken. De thuiskapster, die het presteerde met mondluier voor de deur te verschijnen, exit. Dan maar de tondeuse er overheen. Scheelt weer vijftien piek. De plannen voor een opknapbeurt van de woning zijn op de lange baan. Jammer voor de aannemer en de schilder waarmee we in gesprek waren.

Aangezien er nauwelijks inkomsten zijn, teren we in op de reserves en eten we broodjes schuifkaas. Schuifkaas is een plak kaas die je op je boterham legt en met je voortanden wegschuift voor je een hap van de boterham neemt. Is de boterham op, gebruik je de plak kaas weer voor de volgende boterham.

Iets geleerd

Ooit was ik gewoon een werknemer. Het bedrijf vond dat de banden en samenwerking binnen het team verstevigd moesten worden. Het management koos voor een vierdaagse outdoor teamtraining. Op de tweede dag kwam een van de collega’s lijkbleek het zaaltje binnen. Er was een vliegtuig in een wolkenkrabber gevlogen in New York. De datum 11 september 2001. We kropen achter een tv en zagen hoe het tweede vliegtuig in andere toren van het WTC vloog. En daar zit je dan als team. Op de hei. Net buiten aan het klooien geweest met een opdracht. Maar in het licht van die aanslag in New York, waar zijn wij dan in vredesnaam mee bezig? Het was een complete reset voor iedereen.

Wat me vooral is bijgebleven is hoe de trainer dit oppakte. Het gesprek dat volgde, onder zijn leiding, leidde tot één belangrijke conclusie. Wanneer partijen weigeren of een van de partijen weigert in gesprek te gaan, is dit het mogelijke eindresultaat. Want niemand raakt gefrustreerd wanneer de gesprekspartner oprecht en serieus luistert. Frustratie en uiteindelijk woede, ontstaat wanneer je niet serieus genomen wordt, weggezet wordt als dom, gedemoniseerd wordt, gekleineerd wordt, je rechten worden afgenomen, jouw belangen worden weggewuifd. Hou dat maar lang genoeg vol en dan is dit het mogelijke eindresultaat. Het is al eindeloos bewezen; de Basken, de IRA, Koerden, de ANC in Zuid-Afrika, de Afghaanse moedjahedien, de Maquis, de lijst is eindeloos. En niet te vergeten, de strijd om ons land te bevrijden van het Spaanse juk onder aanvoering van Willem van Oranje.

Er is één onbetwistbare waarheid. Vanuit de kant van andersdenkenden was er de wil om in gesprek te komen met het regime. Maar die wil ontbrak volkomen aan de kant van het regime. Sterker, elke poging werd met uiterste arrogantie en minachting van de hand gewezen. Dan is stap twee de gang naar de rechter. Dat blijkt volkomen zinloos. Protesteren dan maar. Helaas verdraait het journaille in opdracht van het regime alle berichtgeving of men zwijgt het simpelweg dood. Wat de msm wel tonen, is onverbloemde ophitserij en haatzaaierij jegens andersdenkenden, koren op de molen van het regime. De volgende stap is burgerlijke ongehoorzaamheid. En als dat ook niet werkt, wat zijn dan nog de alternatieven? De strop rond de nek van de andersdenkende, weldenkende is een betere term, wordt almaar strakker aangetrokken. Een kat in het nauw…

Inmiddels heb ik iets geleerd dat ik liever niet geleerd zou hebben; hoe mensen komen tot extremisme. Waarom mensen uit pure onmacht naar de wapens grijpen, een bom gooien, een aanslag plegen. Niet dat ik dat nou het middel vindt om tot een oplossing te komen maar ik begrijp inmiddels wel hoe mensen tot zo’n stap gedreven kunnen worden.

Was het Von Clausewitz die zei dat oorlog slechts de voortzetting was van diplomatie maar slechts met andere middelen? Alhoewel, in dit speciale geval is, hoe ironisch, van enige diplomatie geen enkele sprake is geweest.

Trieste balans

De bottom line is simpel in huize Nuks. De zaak is op sterven na dood. De jongste wil brommerexamen doen maar dat mag niet. De rest heeft grotendeels ‘onderwijs’ op afstand. De stemming is mineur. Bij elk nieuw contact moet je je voelsprieten uitsteken om te bepalen of je met een nappie te maken hebt. De gezondheid van mijn vrouw is naar de ratsmodee maar voor de rest gaat alles goed.

Ik isoleer me zoveel mogelijk van alle berichtgeving over corona, het testen, het gelul rondom dat de zorg het niet aankan, het lezen van allerlei website, fora. Afijn, u kent het wel. We hebben zelfs het tv-abonnement opgezegd en kijken alleen maar pré-corona films en series. Ik weet het, escapisme ten top maar dat is de enige manier om geestelijk nog enigszins gezond te blijven.

Verder is het erg stil in huize Nuks; de ‘vrienden’kring is gedecimeerd en we worden helaas omringd door de mondluierdragers, nappies zoals ik ze noem, en hersenloze steunbetuigers aan het regime. In onze omgeving kennen we weinig mensen die er op dezelfde manier is staan als wij. We voelen ons erg alleen. Je zou je pet op het water gooien en er onder gaan zitten.

26 juni 1963

Op die dag, 22 maanden nadat de DDR een muur optrok rondom West-Berlijn, sprak John F. Kennedy de onsterfelijke woorden: ‘Ich bin ein Berliner’. Het was een boodschap van verzet tegen de meedogenloze Sovjets die West-Berlijn onder druk hielden. Een handjevol mensen tegenover de hersenloze, wrede Sovjet-Russische moloch onder leiding van Stalin.

Iedere weldenkende mens die het niet eens is met het regime, staat op de nominatie om als tweederangsburger geclassificeerd te worden. Apartheid bij ‘democratisch’ aangenomen wet geïnstitutionaliseerd.

Net als in nazi-Duitsland de Joden op de nominatie stonden om te worden gemarginaliseerd, in getto’s te worden gestopt, afgevoerd te worden en vergast te worden. Zo staan ook de andersdenkenden, de weldenkende mensen, op de black list van het regime.

‘Ich bin ein Jude’, zou dat helpen? Of zou er dan nog steeds niemand wakker worden? Ik denk van niet.

 

Ik wens u vrijheid en recht op zelfbeschikking,

 

Karel Nuks

 


Verspreid de vrijheid!

Deel dit artikel!

Subscribe
Abonneren op
guest
Mag uw echte naam zijn of een pseudoniem
Niet verplicht
17 Reacties
oudste
nieuwste meest gestemd
Inline Feedbacks
Zie alle comments
CommonSenseTV
nl Dutch
X
17
0
Wat is uw reactie hierop?x
()
x